De officiële clubsite

KVK Westhoek

Stamnummer: 
100
Voorzitter: 
Willy Lamaire
Trainer: 
Peter Devos
Kleuren: 
rood/blauw - blauw - wit
Stadion: 
Crack Stadion
Adres: 
James Picanollaan 1, 8900 Ieper
Telefoon: 
057/20.18.33

 

I E P E R

De Stad Ieper is gesitueerd in het zuidwesten van West-Vlaanderen en met zijn ongeveer 35.000 inwoners de zesde grootste van de provincie. Er dient wel aan toegevoegd te worden dat “Ieper”, naast het Centrum, ook nog zo’n tiental deel-gemeenten telt. Het is niet bepaald de gemakkelijkste stad om te bereiken. Langst de weg is er, uiteraard, de autostrade A19 die enkele kilometers voor Ieper eindigt aan de N313; door omstandigheden werd die autostrade niet verder doorgetrokken tot Veurne. Via het spoor kan men rechtstreeks naar Brussel reizen, want het station Ieper ligt op de lijn Poperinge-Kortrijk-Denderleeuw-Brussel-Lokeren! Of men via het Ieperlee-kanaal de Noordzee kan bereiken laten we in het midden, wellicht alleen nog met een plezier-bootje. In alle geval heeft “Ieper” haar naam aan het riviertje de “Ieperlee” te danken. Zo komen we meteen terecht bij de geschiedenis van de Stad Ieper.

Nadat de Noormannen uit onze contreien verdwenen waren, heerste er terug vrede en rust. In het begin van de 10de eeuw zou Boudewijn II van Vlaanderen een nederzetting gebouwd hebben tussen de twee armen van de Ieperlee. Geleidelijk aan breidde “Ieper” zich uit en in de 13de eeuw werd het, na Gent en Brugge, de derde grootste stad van het Graafschap Vlaanderen. Ieper werd in die periode ook bekend om zijn lakennijverheid. Tussen 1200 en 1304 werd de oorspronkelijke Lakenhalle gebouwd, met ingebouwd Belfort, tussen 1200 en 1230 opgericht als teken van de overwinning van de democratie. Tijdens de 14de eeuw was de Lakenhalle het grootste gebouw in de Westerse wereld. Op 22 november 1914 werd deze door de Duitsers vernield bij de eerste slag om Ieper, er zou daarna nog driemaal om de Stad gestreden worden. Ofschoon langs drie zijden door de Duitse troepen omsingeld, konden die Ieper nooit veroveren. De veldslagen rondom Ieper kostten zo’n 500.000 soldaten het leven. Door de oorlog werd de Stad Ieper geheel verwoest; er gingen dan ook stemmen op om de stad niet terug op te bouwen en zo te laten liggen als macaber gedenkteken. Uiteindelijk werd de stad toch terug heropgebouwd in de vooroorlogse staat. Dat zou veertig jaar duren! Ook de Lakenhalle werd terug opgebouwd, als replica van het originele bouwwerk. In de Lakenhalle is tegenwoordig het “Flanders Field Museum” gevestigd, een modern en interactief oorlogsmuseum. Meteen zitten we bij het toeristische aspect van de verplaatsing.

In Ieper draait bijna alles rond W.O.I.. Voor velen, vooral de Britten, is Ieper het middelpunt van de herdenking van de Eerste Wereldoorlog. De velden rond de stad zijn bezaaid met meer dan 170, zeer goed onderhouden begraafplaatsen. Alle bezienswaardigheden opsommen van Ieper zou ons te ver leiden, toch dient de Menenpoort vermeldt te worden. Gelegen aan de oostzijde van de oude stad, werd ze gebouwd als Brits Oorlogsmonument. Het draagt de naam van 54.896 vermiste Britse soldaten. Elke dag om acht uur ’s avonds wordt de ‘Last Post’ er geblazen, als herinnering aan de gesneuvelden. Dat ritueel bestaat als sinds 24 juli 1929.

Op vrijdag 27 december 2013 werd hij voor de 29.440ste keer geblazen. Er bestaat een merkwaardig verband tussen de Stad Ieper, en al haar kommer en kwel als gevolg van die eerste Wereldoorlog, … en het Katten-ritueel. In de vroege Middeleeuwen was de Kat de verpersoonlijking van het kwaad en de kwalen. Door het brengen van katten-offers werden de boze geesten bezworen. De terechtstellingen gaven steeds aanleiding tot volksfeesten. Aan het einde van de 12de eeuw werden (levende !) katten uit de Belfort-toren geworpen. Dat ritueel bleef bestaan, met kortere of langere tussenpozen, tot in 1817, toen het voor de laatste keer plaatsvond ... toen een kat het er als bij wonder levend vanaf bracht werd het gebruik meteen afgeschaft. In 1938 zou de traditie hernomen zijn, vast staat dat in 1955 de eerste “Kattenstoet” uitging. In het begin nog om het jaar, later om de drie jaar  op de tweede zondag van de maand mei. Er worden nu door de nar vanuit het Belfort ook katten naar beneden geworpen, maar het zijn nu pluchen beestjes. De “Kattenfeesten” worden afgerond met de verbranding van de heks op de grote Markt.

 

Situatieschets Crackstadion

Het Crackstadion, genoemd naar de sponsor en de groothandel in meubelen “Crack”, is nieuw en werd ingehuldigd op donderdag 4 september 2008, met een galawedstrijd tegen Club Brugge K.V. (1-3). Het stadion, dat uitgerust is met een zittribune van 400 zitjes en met laterale overdekte staanplaatsen is gesitueerd in het zuid-oosten, ten opzichte van het centrum van Ieper. Vanaf 1974 t/m 2008 speelde de fusieclub op het “Minneplein”, dat bijna centraal gelegen was en dat ook de thuishaven moet geweest zijn van Cercle Sportif Yprois.

 

Wegwijzer

In feite vrij eenvoudig. E17 richting Kortrijk tot aan de verkeerswisselaar met de A17/403. Richting Brugge/Ieper/Menen nemen. E403 verlaten aan verkeerswisselaar met A19 en richting Menen/Ieper. A19 volgen tot afrit 4 - Ieper Centrum/Zonnebeke. Richting Ieper N37 (= Zuiderring) aan rondpunt rechtdoor N37 blijven volgen, tot aan volgend rond-punt. Rechtsaf en dan eerste straat links  Jaime Picanollaan, waar het stadion zich bevindt.

 

Sportief

Het voetbal in Ieper dateert van in het begin van de 20ste eeuw, als op 19 januari 1902 Football Club Yprois (gesticht in 1900) door de Algemene Vergadering van de U.B.S.S.A. wordt aanvaard. Het nam deel aan het kampioenschap 1902-03 in Afdeling III Vlaanderen, met trouwens A.A. La Gantoise en de derde (!) elftallen van Club en Cercle Brugge. Seizoen 1903-04 en F.C. Yprois komt uit in Afdeling II West-Vlaanderen, een reeks met Sporting Club Courtraisien, Cercle Sportif Brugeois II en Léopold F.C. Ostende (dat zich terugtrok). Er waren toen nog geen klimmers en dalers!  We gaan chronologisch verder.

Op 17 juli 1904 wordt op de Algemene Vergadering van de U.B.S.S.A. de aansluiting bekrachtigd van Cercle Sportif Yprois (gesticht in 1903), dat voor het seizoen 1904-05 nochtans ‘paste’ en dat we eerst zullen terugvinden nà verloop van W.O. I.. F.C. Yprois kwam toen opnieuw uit in Afdeling III West-Vlaanderen en was actief op een terrein aan de Rijselse Poort, in de onmiddellijke nabijheid van het huidige stadion. Ook het Wielrennen, Lopen en Tennis werden er beoefend. Seizoen 1905-06 en F.C. Yprois komt opnieuw uit in Afdeling II West-Vlaanderen  een reeks die samengesteld was uit slechts drie clubs, ook Sporting Club Courtraisien en F.C. de Mouscron maakten er deel van uit. Na twee testwedstrijden mocht de ploeg uit Kortrijk deelnemen aan de Nationale eindronde, waarin het tweede werd nà Union Sint-Gilles II. Vermits een club niet met twee elftallen mocht uitkomen in eenzelfde reeks werd S.C. Courtraisien de eerst club uit de Belgische voetbalgeschiedenis die naar de hoogste afdeling promoveerde. Het nam er de plaats in van Beerschot A.C. de eerste club ooit die uit  de hoogste afdeling degradeerde!

Terug naar Ieper, waar ook “F.C.” van de voetbal-tabellen verdwenen was. Inderdaad, want sloot terug aan op 12/07/1908 waardoor het ook opgenomen werd in het Jaarboek 1908, met de gegevens van de club. Het speelveld zou toen nabij het station gelegen zijn. In alle geval kwam de oudste Ieperse club terug in competitie uit in het seizoen 1908-09, in Afdeling III Vlaanderen en evenzo in 1909-1910, 1910-11, 1911-12. In 1912-13 niet meer en Football Club Yprois sluit opnieuw aan en wordt aanvaard op de A.V. van 31/08/1913! In het seizoen 1913-14 komt de club zelfs met twee ploegen in competitie uit, F.C. Yprois I in Afdeling III West-Vlaanderen en het “tweede” in Afdeling IV W.Vl.. En dan komt de eerste Wereldoorlog stokken in de wielen steken, waarbij de accommodaties van F.C. Yprois door het oorlogsgeweld vernietigd werden, ofschoon Ieper dus nooit door de Duitsers bezet werd. Bij de “reprise” (1919-1920) is de club nog altijd van de partij en woont ook de A.V. bij van 25 januari 1920, waarop ze door twee personen vertegenwoordigd waren, maar komt niet meer uit in competitie uit  en verdwijnt!

Op 26 februari 1921 wordt Cercle Sportif Yprois op de Algemene Vergadering van de, intussen, K.B.V.B., definitief aanvaard. Het neemt ook deel aan de competitie 1920-21 in Afdeling III West-Vlaanderen. “Cercle” kwam in het seizoen 1921-22 uit in Afdeling III West-Vlaanderen, reeks Zuid, waarin het zich met een tweede plaats voor de eindronde klasseerde. 1922-23 in zelfde afdeling, 1923-24 kampioen in Afdeling III W.VL. en promotie naar Afdeling II. 1924-25 dan wel laatste, maar ingevolge het optrekken van het aantal clubs in 1925-26 opnieuw in II. Als op 26 december 1926 “La Vie Sportive” de lijst met de toegewezen stamboeknummers verschijnt, blijkt dat Cercle Sportif Yprois het nummer 100 toegewezen kreeg. In 1926-27, 1927-28 en 1928-29 afdeling II; in 1929-30 Afdeling II bevordering.

Lange tijd bleef Cercle Sportif Yprois de enige club in Ieper tot in 1939 als, ondanks het uitbreken van de oorlog, White Star Ieper werd gesticht en bij de K.B.V.B. aansloot onder het stamboekummer 3070. Dat was meteen de beginperiode van een jarenlange strijd voor de heerschappij in de “Kattenstad”. De meeste derby’s werden uitgevochten in de provinciale reeksen van West-Vlaanderen. Daar brachten ze ook de meeste jaren van hun autonoom bestaan door. Nochtans zouden de beide clubs doorstoten naar de Nationale Bevordering. Voor C.S. Ieper gold dat in 1954. Het speelde dan vanaf 1954-55 t/m 1972-73 in de nationale bevordering, afwisselend in A/B/C/D, dat werd toen zo gedaan, met één seizoentje 1ste provinciaal daar tussenin (1960-61) maar dat was gewoon een heen-en-terug operatie. K.M.S.K. Deinze zat ook regelmatig in de reeks van de beide clubs uit Ieper. Inderdaad beide, want White Star promoveerde in 1962 naar bevordering en bleef daar tot en met het seizoen 1967-68, waarna het terug naar 1ste provinciaal West-Vlaanderen degradeerde. In 1974 zelfs een degradatie naar 2de provinciaal W.Vl., die er nooit zou komen. Cercle Ieper van zijn kant, dat ondertussen de Koninklijke titel had verkregen (13/0/1951) en d.d. 22/08/1968 de benaming vervlaamste tot “K.V. Cercle Sportief Ieper”, zou nog tot 1973 in de nationale bevordering uitkomen, waarna het degradeerde naar 1ste provinciaal.

In 1974, officieel op 1 juli maar na wellicht lange vooraf gaandelijke gesprekken, fusioneerden Cercle en White Star tot Koninklijke Voetbal Klub Ieper, met het stamboeknummer  100 van “Cercle” en getooid met de rood-witte stadskleuren. Het clubbestuur omschreef de ambities als volgt: “De bundeling van de sportieve en financiële middelen in één en dezelfde club zou moeten leiden tot betere resultaten en dus tot meer stabiliteit binnen de club!”. Dat liep echter niet van een leien dakje, “lijden” was meer de boodschap. Van het seizoen 1974-75 t/m 1983-84 kwam K.V.K. Ieper uit in 1ste provinciaal West-Vlaanderen, waarna het na een degradatie in 1984-85 in 2de provinciaal uitkwam. Na een tweede plaats en “play-offs” kon het de verloren plaats al na één seizoen terug innemen. Vanaf 1985-86 t/m 1999-2000 verbleef de rood-witte club in 1ste provinciaal, met een “op-en-af” naar bevordering A (1989-90) seizoen waarin S.K. Deinze tweede eindigde nà Excelsior Moeskroen. In het laatste jaar van de 20ste eeuw zakt het stamboeknummer 100 terug naar 2de provinciaal, waar het drie seizoenen zou in verblijven.

Met een kampioenstitel in 2002-03 ging het terug naar 1ste provinciaal, maar het degradeerde al terug het volgend jaar (2003-04). Een kampioenstitel in 2de provinciaal leverde direct een nieuwe promotie op (2004-05) en twee jaar later (2006-07) werd, na een spannende nek-aan-nek met S.K. Eernegem, de titel binnengehaald en de promotie naar bevordering afgedwongen. Het tweede seizoen in bevordering A (2008-09) leverde een vijfde plaats op, maar doordat de eerste periodetitel werd binnengehaald was men gekwalificeerd voor de “play-offs”. Daarin klopte K.V.K. Ieper, in het “Crackstadion”, R.F.C. Hutois (3-0), waarna in de tweede ronde promotie werd afgedwongen in de verre provincie Luxemburg. Tegen R.R.C. Hamoir stond het na 120 minuten nog altijd 0-0, waarna de West-Vlamingen het met de strafschoppen haalden  2-4. K.V.K. Ieper speelde meteen voor het eerst in het bestaan van het voetbal in de Stad Ieper in de derde nationale afdeling! Wedstrijd die werd betwist op het terrein van K.B.S. Poperinge!

Het seizoen 2010-11 eindigde op dramatische wijze, want op de allerlaatste speeldag werd bij R. Cappellen F.C. -dat een week eerder K.M.S.K. Deinze met 3-2 had geklopt- met 1 – 0 verloren, wat meteen een rechtstreekse degradatie betekende, aangezien er in dat seizoen negentien clubs actief waren in “3deA”. De volgende twee seizoenen waren bewogen. In het seizoen 2010-11 bleken R. Géants Athois (kampioen), R. Mouscron-Excelior (2de) en K.F.C. Sparta Petegem (3de) net iets te sterk, maar door die vierde plaats werd nochtans een plaats in de 'play-offs' versierd. In het eerste duel tegen K. Olympia S.C. Wijgmaal werd men al direct uitgeschakeld (3 – 1).

Eén jaar later eindigde de “kattenploeg” op een tweede plaats achter kampioen K.F.C. Izegem, maar kon men opnieuw aan de play-offs deelnemen. In het verre R.F.C. Turkania Faymonville, voorbij Malmédy in de provincie Luxemburg gelegen, werd een 2 – 5 zege geboekt. Daarna kon men in de provincie West-Vlaanderen blijven, maar moest men wel naar de Kust om K.V.V. Coxyde partij te geven dat, ingevolge een sanctie van de K.B.V.B. (-20 pnt.) naar de 'barrages' werd verwezen. Na een spannende en fel bevochte wedstrijd haalde K.V.V. Coxyde het uiteindelijk in het Henri Houtsaeger stadion, na verlengingen, met 3 – 1. K.V.K. Ieper bleef zodoende in bevordering 'A', terwijl K.V.V. Coxyde in “3deA” bleef na in de 'finale' de maat te hebben genomen van Tempo Overijse (3 – 1), ook al achter de 'Hoge Blekker'.

In het seizoen 2012-13 deed K.V.K. Ieper lang mee voor de titel, die uiteindelijk naar K.R.C. Gent-Zeehaven ging, met slechts twee punten. Voor de “Crack-club”, dat in de 'play-offs' mocht uitkomen, zat er geen memorabele verplaatsing naar het magische “Dudenpark” in Vorst in. Het werd immers in het “Crackstadion” door K.E.S.K. Leopoldsburg uitgeschakeld (1 – 1 en 2 – 4 penalty's). De Limburgers gingen er bij R. Union Sint-Gilles op eenzelfde wijze uit (4 – 4 en 4 – 3 penalty's). De Unionisten verzekerden zich achteraf het behoud in de derde nationale afdeling 'B' (Club Luik 1-0 ook in het Dudenpark).  Een misvatting in Ieper  tenzij K. Blue Star Poperinge?

 

K. Blue Star Poperinge

De Stad Poperinge is een zelfstandige 'gemeente' die op zo'n kleine tien kilometer ten Westen van Ieper gelegen is. In de Westhoek ging de bal al vlug aan 't rollen en in 1908 werd Football Club Poperinghe opgericht. De aansluiting werd bevestigd op de Algemene Vergadering van de 'Bond' op 19 februari 1911.Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden de activiteiten echter stopgezet, maar nadien toch hervat met de weder-aansluiting bij de K.B.V.B., op 22 september 1922. Op 26 december 1926 kreeg men het stamboeknummer 150 toegekend en op 1 juni 1951 volgde de “Koninklijke” titel. De club kwam altijd uit in de provinciale afdelingen van West-Vlaanderen, op het seizoen 1971-72 na, als men voor één jaar in de nationale bevordering 'D' uitkwam. De club is tegenwoordig actief in de derde provinciale 'B' van West-Vlaanderen  als enigste club uit Poperinge die er in overblijft.

Inderdaad, want K.B.S. Poperinge is dus opgegaan in de “alliantie” met K.V. Ieper. Werd gesticht op 10 november 1940 en kreeg toen het stamboeknummer 3172 toegekend. De “Koninklijke” titel volgde op 30 januari 1990.

Ook deze club uit de Stad Poperinge speelde het grootste gedeelte van haar bestaan in de provinciale reeksen van West-Vlaanderen. In het seizoen 2008-2009 werd onder trainer Jerko Tipuric de titel behaald in 1ste provinciaal, vanwaar een promotie naar de nationale bevordering (reeks A). Men hield er vier jaar in stand. In het seizoen 2012-13 wilde men een vooraanstaande rol spelen en behaalde men ook de eerste periode titel. Toen de “fusie-geruchten” meer en meer de kop opstaken viel de club terug. Desalniettemin mocht 'Blue Star' in de “play-offs” aantreden  maar men bedankte voor de eer en gaf verstek voor die eindronde, match bij Union Royale Namur, en dus FF 5 – 0.  Merkwaardige beslissing, want feitelijk had men twee kansen om met het nieuwe K.V.K. Westhoek tot in de derde nationale afdeling door te dringen! Niet dus, men wilde blijkbaar “de kat de bel niet aanbinden”! Nochtans blijft men in Poperinge actief. Onder de benaming B.S. Westhoek-Poperinge en het stamboek-nummer 3172 zal men verder spelen met de eigen jeugdwerking en met een eigen bestuur.

 

K.V.K. Westhoek

Is dus nog een jonge club, ofschoon het stamboeknummer 100 ondertussen al een hele geschiedenis achter de rug heeft, zoals u kon merken. Het werd mee overgenomen van K.V.K. Ieper, als deze fusieclub een “alliantie” aanging met K. Blue Star Poperinge  overeenkomst die door de beide algemene vergaderingen goedgekeurd werden op 18 februari 2013. Er zou gespeeld worden in het “Crack stadion” te Ieper, terwijl er gekozen werd voor een samenvoeging van de kleuren van de beide clubs, het wit-rood en blauw-wit werden nu rood en blauw. Vermits geen van beide 'vennoten' naar de derde afdeling kon promoveren, ondanks de toch wel gunstige vooruitzichten in de loop van het seizoen 2012-13, wordt er aangetreden in bevordering 'A', waarvan we u toch wel de samenstelling niet kunnen onthouden.

Er werd afgeweken van het concept van het vorige seizoen met uitsluitend West- en Oost Vlaamse clubs. Er zijn negen West-Vlaamse clubs in vertegenwoordigd  K.V.K. Westhoek (100), F.C. Gullegem (9512), K. St. Eloois Winkel Sport (4408), K.S.C. Menen (56) , O.M.S. Ingelmunster (9441), K.R.C. Waregem (3302), K. Sassport Boezinge (5544), S.K. Eernegem (2777) en S.W. Harelbeke (1574). Slechts één Oost-Vlaamse club, K.S.K. Ronse (38), en zes clubs uit de provincie Henegouwen  F.C. Charleroi (94), R.O.C. de Charleroi-Marchienne (246), R.E.S. Acrenoise (2774), R.J.E. Binchois (3835), R.S.C. Templeuvois (133) et R.U.S. Genly-Quévy (4194).

K.V.K. Westhoek startte als uitgesproken favoriet, maar vertoeft na een mislukte start (0 op 9) op een derde plaatst, op negen punten van de onbetwistbare leider F.C. Gullegem. Interessant om mee te geven dat die club terug opgericht werd in 2008 (uit de as van S.K. Gullegem), met een nieuw stamboeknummer (9512) in vierde provinciaal startte en op vijf seizoenen tijd naar het nationale voetbal promoveerde! “Westhoek” dus, dat toch in competitie wel wat leed onder het traject in de Beker van België. Het schakelde achtereenvolgens uit ... op de eerste speeldag eind juli,  R. Knokke F.C. -stamboeknummer 101!- in het Crack stadion 4 – 0. Daarna volgden allemaal verplaatsingen. Bij het gedegradeerde K.S.K. Maldegem werd met 1 – 7 gewonnen. Op speeldag 3 werd K.S.V. Bornem in de Breeven met 1 – 3 gekopt; op speeldag 4 ging K. Woluwe-Zaventem (3deB) voor de bijl  met 2 – 3, na verlengingen. Er kwamen eveneens 'extra-times' aan te pas in het Burgemeester Van de Wielestadion, op speeldag 5 als K.M.S.K. Deinze met 2 – 3 werd geklopt! In de 1/16de finales werd, daarna, maar nipt verloren bij R. Sporting Club Charleroi (1-0), zoals we de Karolingse club gemakkelijkheidshalve zullen noemen. In alle geval ambieert K.V.K. Westhoek een promotie naar de derde nationale afdeling!

 

Marcel Dingemans

website door GRAMMA