De officiële clubsite

FLASH-ON: Benny Van Polfliet

IK BLIJF REALISTISCH, HEB EEN JOB, RELATIVEER EN BEPAAL ALLES ZELF, OOK IN HET VOETBAL

Toen ik vorige week naar het Burgemeester Vande Wielestadion blue-bikete voelde ik reeds prille lentekriebels op me af komen. Het gaf me vleugels en moed om T2 Benny Van Polfliet aan een babbel te onderwerpen. Het werd een leuke en tegelijk boeiende en openbarend gesprek.

Benny, je hebt zelf ook gevoetbald?

Ja Jan, maar op bescheiden provinciaal niveau.

Hoe zo en waar is het dan allemaal voor je begonnen?

Ik ben zeer vroeg begonnen bij de jeugd van Kruibeke en heb er alle jeugdreeksen doorlopen tot ik 16 jaar ben geworden. Bovendien heb ik toen alle provinciale selecties meegemaakt.

Wat heeft dat voor je betekend?

Wel ik ben toen opgenomen geweest in de kern van het 1ste elftal van Kruibeke en heb er gevoetbald tot mijn 20ste.

En hoe is het nadien geëvolueerd?

Wel ik ben dan op mijn 20ste terecht gekomen bij SV. Lokerse onder hun toenmalige trainer Bob Hooghenboom, de legendarische doelman van Lokeren. Ik ben er 2 seizoenen gebleven om dan terug te keren naar Kruibeke. Later ben ik dan naar diverse ploegen in het Waasland uitgezwermd.

Je ben dan trainer geworden?

Ik heb mijn trainers-A diploma in 2005 gehaald in Gent.

Je bent dan onmiddellijk ergens aan de slag gegaan?

Ik was toen al T2 geworden bij Dendermonde, ooit in 3de klasse en wel onder trainer Patrick Van Veirdeghem. 

Zijn contacten belangrijk in de trainerswereld?

Ja en dat zal wel overal zo zijn zeker? Na enige tijd ben ik in contact gekomen met Bart Van Lancker, toen trainer in 2de klasse bij VW. Hamme. Hij loodste me binnen bij zijn ploeg om er trainer van de beloften te worden met o.a. Daniel De Paepe als keeperstrainer; ik heb er echt 4 mooie jaren beleefd.

Wat na die 4 jaar?

Ik ben dan trainer geworden bij SV. Lokerse, waar ik eerder nog gevoetbald had en nadien nog bij enkele ploegen, hoofdzakelijk in het Waasland. Later ben ik dan ook nog bij Yellow Blue Beveren terecht gekomen en nog later bij Nieuwerkerken, waar ik trainer van de U19 ben geworden onder hoofdtrainer Van Trappen.

Had je als jonge kerel een favoriete voetbalploeg?

Ja en dat was het nu teloor gegane Beerschot. We reden met enkele vrienden met de fiets naar het Kiel, maar moesten uiteraard eerst in Kruibeke het veer over de Schelde nemen. Het was toen in de jaren 70 en ik heb er o.a. Emmanuel Sanon, Juan Lozano, Thomazsevki, Tolsa, René Mucher en nog anderen meegemaakt. Die tijd is nu helaas gepasseerd en behoort definitief tot het verleden; toen was voetbal echt nog een feest.

Hoe is het verhaal Van Acker – Polfliet ontstaan?

Wel in de periode dat ik bij Nieuwerkerken was ben ik in contact gekomen met Regi Van Acker. Toen deze naar FC. VW. Hamme trok, ben ik mee gegaan. Alhoewel die ploeg toen in een penibele situatie zat, heeft hij hen toch kunnen redden.

En dat verhaal is blijkbaar verder gegroeid?

Ja absoluut. Toen Eendracht Aalst belde voor Regi ben ik mee gegaan met hem. Ik kan stellen dat de band gegroeid en verstevigd is.

Hoe ben je dan bij SK. Deinze terecht gekomen?

Wel het is zo dat die band met de coach zodanig sterk was geworden dat 'waar hij zou gaan, ik ook zou gaan en omgekeerd'.

Schept ook een band buiten het voetbal?

Wel het zit zo dat we elkaar 5 dagen op de 7 zien en dat als we elkaar nodig hebben, we elkaar opbellen. Maar de coach heeft net zoals ik zijn gezin, zijn werk en privéleven; dat wordt door ons beide gerespecteerd en we lopen elkaars deur niet plat.

Aan wat moet een T2 voldoen?

Wel hij moet zijn job goed doen en weten wat die job is. Hier in Deinze zijn er duidelijke afspraken tussen de coach en ikzelf en die worden gerespecteerd. Ik tracht ook een luisterend oor te zijn voor spelers die probleempjes zouden hebben of misschien misnoegd zouden zijn. Ik sta 100 %, zelfs 200 % achter de coach en ik kan en mag mijn mening zeggen. Het is een kwestie van zich in een werkomgeving thuis te voelen en zich met iemand goed te voelen. Wie vertrouwen geeft, krijgt vertrouwen en omgekeerd.

Je hebt een job en een gezin?

Ja en ik ben realistisch daarin en heb mijn verantwoordelijk te dragen naar mijn gezin toe.

Wat is die job dan wel?

Ik werk aan de dokken in Antwerpen.

Is dit een harde job?

Ik ben momenteel 55 jaar en heb in al die jaren heel veel zien veranderen; trouwens als havenarbeider – dokwerker heb ik een speciaal statuur. Maar het is nu nog altijd wel zo dat iedereen er alles aan doet om een job of opdracht te krijgen.

Hoe bedoel je en heb je nu een specifieke taak of verantwoordelijkheid?

Vroeger heb ik inderdaad heel wat gesleurd met zware achterkwartieren van runderen en met heel wat zware goederen van allerlei aard. Nu echter is het zo dat alles wat goederenverhandeling aangaat, gebeurt in containers en dat het logistieke werk lichter is geworden. Nu sta ik in voor de ontvangst van bananen in België.

Hoe zit het dan met mogelijke werkongevallen?

Wel het risico is misschien groter dan bij sommige andere jobs; alhoewel ik niet egoïstisch ben zet ik liever toch en stap opzij dan een risico te lopen om onder een zware last terecht te komen en er door verpletterd te worden.

Valt dat allemaal te combineren met je job bij SK. Deinze?

Ja zeker. Door het feit dat ik een speciaal statuut heb en een goede band met CEPA, mijn huidige werkgever kan ik mijn uren vrij zelfstandig regelen.

Hoe is je ervaring tot nu toe bij SK. Deinze?

Wel in het begin is alles een beetje nieuw en ik heb me uiteraard moeten leren wennen aan deze traditieclub. Ik ben niet diegene die zich zo maar gaat opdringen en neem de tijd om iemand en iets te leren kennen, maar het loopt vlot.

Hoe schatte je SK. Deinze in het begin sportief in?

Wel met het spelerspotentieel waarover de club beschikt en de coach die de sportieve verantwoordelijkheid draagt moet zeker de linker kolom van de rangschikking gehaald worden. Als men dan nog eens rekening houdt met de infrastructuur van de club en de ambities van de voorzitter zou een plaats bij de top-4 zonder enige twijfel tot de mogelijkheden moet en behoren. 

Maar er is de zaak?

Ja inderdaad en men moet rekening houden met de realiteit, als is die onrechtvaardig. Als individu kan je er helemaal niets tegen doen, maar ik hoop voor de ganse club en zeker voor de voorzitter in de 1ste plaats dat zo snel mogelijk gerechtigheid kan geschieden en dat in Brussel gemaakte fouten worden recht gezet.

Speelt dit voor de club en in het achterhoofd van de spelers?

Zeker en vast; het is zo dat contractbesprekingen en het aantrekken van nieuwe spelers daardoor beïnvloed worden. Ik begrijp ook zeer goed dat dit, hoe dan ook al dan niet bewust of onbewust speelt in het achterhoofd van onze spelers.

Kan daar wat worden aan gedaan?

Wel naar de spelers toe is het een grote kwaliteit van de coach hoe professioneel hij er mee omgaat en hoe hij de ganse kern rustig kan houden en op hun sportieve verantwoordelijkheidszin kan wijzen; SK. Deinze moet in z'n geheel blijven tonen hoe veerkrachtig de club wel is.

Moet je kunnen relativeren in het leven en het voetballen?

Ik heb al een en ander mee gemaakt in zowel het leven als in het voetbalgebeuren. Toen op 11 maart Beerschot-Wilrijk tegens ons een verliesbeurt heeft geleden en de club nauwelijks enkele uren nadien hun commerciële directeur in een verkeersongeval om het leven was gekomen, durf ik me toch de vraag stellen: 'Is een mensenleven niet het belangrijkste?'.

Vandaag 1 april staat de match tegen FC. Seraing op de kalender, heb je een pronostiek?

Wel ik vind dat de tegenstander SK. Deinze onnodig en onterecht in discredit heeft gebracht. We moeten er alles aan doen om deze match te winnen; trouwens motivatie zal er meer dan genoeg zijn. Ik meen en ervaar trouwens dat deze match al een ganse tijd leeft bij SK. Deinze, de supporters en de ganse entourage van de club en dat voor vandaag iedereen, ook naast het veld, voldoende zal gemotiveerd zijn. Een zege vandaag zou zeker een vastberaden revanche zijn voor de onrechtvaardigheid dat de club wordt aangedaan en ook tegen het dubbelzinnig systeem van de KBVB.

Dit bijzonder boeiend en interessant gesprek, enigszins extra-sportief beïnvloed, kende ook een einde. Mijn uitermate joviale gesprekspartner maakte zich op om zijn taak op te nemen. Ikzelf bleu-bikete naar huis en neuriede onbewust, en onder invloed van de nog prille lentekriebels: 'Het is lente in de ogen van de trainersassistenten'.

 

Jan De Waele