De officiële clubsite

Sportclub Eendracht Aalst

Stamnummer: 
90
Voorzitter: 
Patrick Le Juste
Manager: 
Luc Van Hauwermeiren
Trainer: 
Tom De Cock
Kleuren: 
zwart - wit
Stadion: 
Pierre Cornelisstadion
Adres: 
Bredestraat, 9300 Aalst
Telefoon: 
+32 53 70 16 96

Bij den Gendarm

Dat was een café dat gevestigd was op het Esplanade-plein in Aalst ; ten noorden van de Grote Markt gelegen. Als officiële oprichtingsdatum wordt 25 juni 1919 opgegeven. Na enkele maanden van verdere voorbereiding werd Eendracht Voetbal Club Aalst aanvaard als 'beginnende' club op de Algemene Vergadering van de K.B.V.B., op 25 januari 1920. Men schreef zich in voor de competitie 1920-1921 van Afdeling II Oost-Vlaanderen en werd op 26 februari 1921 door “de Bond” aanvaard als werkende club. Door omstandig-heden, A.A. Termondoise was verhinderd, mocht men als derde geklasseerde zelfs aan de provinciale eindronde deelnemen met ook nog A.S. Renaisienne en F.C. Renaisien. Een testwedstrijd tegen F.C. Eendracht Gent werd met 5 - 3 verloren, waardoor de Gentenaren deelnamen aan de nationale eindronde, waarin ze geen rol van betekenis speelden.

Eendracht V.C. Aalst zou nog enkele seizoenen in die Afdeling II Oost-Vlaanderen uitkomen, waarin het geen slecht figuur sloeg en zelfs kampioen werd. Dit dan als S.C. Eendracht Aalst want, inderdaad, in de loop van het seizoen 1923-1924 werd een naamswijziging doorgevoerd. Kampioen dus, in het seizoen 1927-1928 met een bittere nasmaak want het tweede gerangschikte, S.V. Oudenaarde, diende een klacht in bij het Bonds-comité en vermits het B.A.S. nog niet bestond lag de uiteindelijke beslissing bij de K.B.V.B.. Het verdict was zwaar en onherroepelijk wegens het opstellen van drie spelers die het statuut van amateur hadden verloren bij het ingaan van het seizoen en als profspeler weren geklasseerd. Het reglement was onverbiddelijk en S.C. Eendracht Aalst werd bestraft met een degradatie! Ineens meegeven dat in het seizoen 1928-1929 het in Afdeling III Oost-Vlaanderen kampioen werd zonder één enkele wedstrijd te verliezen!

Er volgden opnieuw drie seizoenen Afdeling II Oost-Vlaanderen, nog altijd het eerste provinciale niveau, met op het einde van 1931-1932 een heuse titel-match tegen Vigor F.C. Hamme die verloren werd. Uiteindelijk wordt in 1932-1933 de titel veroverd en wordt daarmee de promotie naar het nationale voetbal afgedwongen. Dat was sinds 1931 samen-gesteld uit een Ere-Afdeling, twee reeksen Eerste Afdeling en vier reeksen nationale bevordering. In alle geval in het seizoen 1933-1934 trad men aan in het nationaal voetbal.

 

Ere-Afdeling net voor W.O. II

S.C. Eendracht Aalst wordt ondergebracht in reeks 'A', een toch wel aantrekkelijke serie. Nog altijd met veertien clubs: uit West-Vlaanderen (6) R. Knokke F.C., F.C. Heystois, K.V.G. Oostende, F.C. Waereghem Sportif, R. Courtrai Sport en Stade Courtrai. Oost-Vlaanderen (6) met St. Niklaassche S.K., A.R.A. Termondoise, R.C. Wetteren, Temsche S.K., S.C. Eendracht Aalst en S.V. Audenaerde ; en ten slotte de provincie Henegouwen met de twee clubs uit Doornik, R.U.S. Tournaisienne en R.C. Tournaisien. Eendracht Aalst, zoals het in de volksmond wordt genoemd, eindigde op een fraaie vierde plaats. Vermits er één promovendus was en drie degradanten dus het volgende seizoen vier andere clubs in een reeks 'A' die er voor de rest hetzelfde uitzag. Degradant R. Stade Louvaniste kwam in de plaats van promovendus A.R.A. Termondoise ; Daring Club Blankenberghe, R.A.S. Renaisienne en S.C. Louvain kwamen uit het provinciaal voetbal, waar F.C. Heystois, Temsche S.K. en F.C. Wareghem Sporting naar degradeerden. St. Niklaassche S.K. was naar reeks 'B' overgeheveld en Victoria F.C. Louvain naar de reeks 'A'.

In 1935-1936 werd S.C. Eendracht Aalst ingedeeld in bevordering 'D'. Er waren uiteraard terug wat verschuivingen, door stijgen en dalen, maar de basis der provincies bleef dezelfde met West-Vlaanderen (5), Oost-Vlaanderen (4), Henegouwen (4) en Brabant (1). De “Ajuinen”, spotnaam die al uit 1890 zou dateren, lieten er geen “gras” over groeien en behaalden een overtuigende titel, met 5 punten voorsprong op R. Courtrai Sport, waardoor men opklom naar het tweede niveau. Men werd ingedeeld in Afdeling I/B en moest de volgende clubs partij geven West-Vlaanderen (3) met A.S. Ostendaise, K.V.G. Oostende en R.C.S. Brugeois ; Oost-Vlaanderen (3) en R.R.C. Gent, S.C. Eendracht Aalst en R.F.C. Renaisien ; Antwerpen (4) met S.K. Hoboken, Tubantia F.A.C., F.C. Duffel en Boom F.C. ; Brabant telde 2 clubs uit het Brusselse, C.S. La Forestoise en R. Uccle Sport Henegouwen telde ook 2 clubs U.S. du Centre en Olympic Club de Charleroi.

“Den Iendracht” eindigde zevende in 1936-1937 en vierde in 1937-1938, ook in reeks 'B'. Er waren geen clubs meer bij uit de provincie Henegouwen, terwijl de provincie Antwerpen er 6 leverde (5 uit de stad zelfs), 2 clubs uit Brabant, 4 uit Oost-Vlaanderen en 2 uit West-Vlaanderen. R. Cercle Sportif Brugeois werd kampioen en promoveerde naar de Ere-Afdeling en werd in het seizoen 1938-1939 daarin gevolgd door S.C. Eendracht Aalst, dat kampioen werd voor drie clubs uit de provincie Antwerpen K Lyra, R. Berchem Sport en Tubantia F.A.C. ; terwijl F.C. Wilrijk en Cappellen F.C. K.M. degradeerden. Door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog kon het stamboeknummer 90 eerst in het seizoen 1941-1942 zijn plaats in de Ere-Afdeling innemen.

 

Vijf seizoenen Ere-Afdeling

Er mag gesteld worden dat S.C. Eendracht Aalst zijn eerste seizoen Ere-Afdeling goed doormaakte. Het eindigde uiteindelijk op een vijfde plaats en pakte uit met enkele zeer merkwaardige resultaten in het stadion aan de Bredestraat, daar speelde men al van in 1928, nadat eerder op terreinen werd gespeeld aan de 'Puitenput', 'de Kapellekensbaan' (gekende roman van 1953 van Louis Paul Boon, een Aalstenaar) en het Stadspark. De clubs die op de eerste drie plaatsen eindigen werden allemaal geklopt! R. Antwerp F.C. (3de) en R. Beerschot A.C. (2de) met 3 - 2 de latere kampioen K. Liersche S.K. zelfs met 7 - 1! Om nu te gaan beweren dat 'Beerschot' de titel in Aalst verloor zou wellicht wat overdreven zijn, het zal eerder te wijten zijn geweest aan het feit dat de Mannekens slechts éénmaal gelijk speelden in dat seizoen . 

Die laatste opmerking kan misschien wel van toepassing zijn geweest in het seizoen 1942-1943. Eendracht Aalst kon zich redden en pakte daarvoor o.a. drie punten tegen Beerschot! 3 - 3 op het Kiel en 1 - 0 in Aalst. Als men er dan rekening mee houdt dat het stamboeknummer 13 Vice-kampioen werd op twee puntjes van kampioen R.F.C. Malinois, dan is de rekening vlug gemaakt. Het was de laatste maal dat R. Beerschot A.C. op de tweede plaats eindigde. Arthur Ceuleers werd met de Lierenaar Jules Van Craen topschutter met 41 doelpunten. Deze laatste kwam op 25-jarige leeftijd om het leven, in 1945. Het was ook het laatste seizoen van de legendarische Raymond Braine bij de club van het Kiel, waarmee hij zesmaal kampioen werd en ook zesmaal Vice-kampioen!

Een jaar later, 1943-1944, stond er geen maat op R. Antwerp F.C. dat de titel pakte met zeven punten voorsprong op R.S.C. Anderlechtois. Er werd nu niet “gestunt” en men eindigde op een twaalfde plaats, wat voldoende was voor het behoud, want het betrof een competitie met 16 clubs een “format” dat in het seizoen 1942-1943 in het leven werd geroepen. Geen competitie in 1944-1945 ; in 1945-1946 ging de bal terug aan het rollen. Negentien ploegen namen deel en Eendracht Aalst haalde een behoorlijke negende plaats. Het hield toekomstig kampioen R.F.C. Malinois in bedwang (3 - 3) in het intussen omgedoopte Pierre Cornelis stadion. Die werd in de nacht van 15 op 16 mei 1945 op gewelddadige wijze vermoord door een communistisch vermeende weerstand-groep. Vice-kampioen Antwerp werd tweemaal in bedwang gehouden (0 - 0 at home en 2 - 2 away) en Beerschot moest op het Kiel met 1 - 4 het onderspit delven het had dan wel de heenwedstrijd in Aalst met 3 - 7 gewonnen. En zo gaan we het seizoen 1946-1947 in.

Er wordt voor de laatste maal met 19 clubs gespeeld, want dan afgebouwd naar terug 16 clubs. Er waren vijf degradanten en, uiteraard, slechts twee promovendi. Eendracht Aalst verloor dan wel 2x maal van Beerschot (4 - 2 en 4 - 6) maar ging mee de geschiedenis in als op 29 december 1946 Rik Coppens, als 16-jarige, zijn debuut in het eerste elftal van Beerschot maakte ; scoorde ook tweemaal. Op verplaatsing pikte men wel een 3 - 3 mee in het Astridpark tegen toekomstig kampioen R. S.C. Anderlechtois, maar uiteindelijk kon de degradatie niet vermeden worden ofschoon die strijd wel uitermate spannend was.

 

Terug naar af

Zo kan dat wel omschreven worden, want nu vier opeenvolgende seizoenen op het tweede niveau. In de Eerste afdeling werd Eendracht Aalst ondergebracht in reeks 'A' met clubs uit zes van de negen provincies van België. Voor de “Ajuinen” viel dat feitelijk toch nog al mee, door de geografische ligging in de provincie Oost-Vlaanderen. Over de samenstelling van de respectievelijke reeksen gaan we ons hier niet uitlaten, maar soms toch wel op een merkwaardige wijze vastgesteld. Met R.R.C. Tournaisien, R. Gosselies Sports en Union Royale Namur waren er trouwens maar slechts drie clubs uit Wallonië vertegenwoordigd.

In het seizoen 1947-1948 eindigde men op een derde plaats, daarna tweemaal op rij vijfde en in 1950-1951 zelfs vijftiende. Dat betekende uiteraard een degradatie, en het viel toen nog mee naar de nationale bevordering of het derde niveau. Een jaar later immers zou het format van de competitie helemaal omvormd worden! Dat speelde ineens in het voordeel van het stamboeknummer 90, dat d.d. 15 mei 1951 de “Koninklijke” titel verwierf. We gaan niet in details treden, want dat zou ons te ver leiden, maar per reeks van bevordering zouden er vier clubs kunnen promoveren, naast de respectievelijke kampioen. In reeks 'B' eindigde K. S.C. Eendracht Aalst op een derde plaats en kon men een plaats verwerven in de nieuwe derde nationale afdeling dat nu het derde niveau werd.

Men diende het in het seizoen 1952-1953 op te nemen tegen acht clubs die van het tweede niveau kwamen, de Eerste afdeling dus. K.S.C. Eendracht Aalst eindigde op een zevende plaats in “3deB” en zou in de volgende seizoenen mee vooraan strijden voor de promotie. In 1953-1954 eindigde men in “3deA” op een tweede plaats, maar K.F.C. Izegem werd kampioen en promoveerde naar de tweede nationale afdeling omdat het minder wedstrijden had verloren. In 1954-1955, terug in reeks “B”, weer een tweede plaats op twee punten achter kampioen R.R.C. Tournaisien. Men voelde in de Ajuinenstad iets 'aankomen' maar in 1958-1959 lukte het in reeks 'A' weer niet ; slechts vierde en R.C.S. Brugeois werd kampioen. Toch meegeven dat Eendracht Aalst van zijn geografische ligging kon profiteren en dus geen verplaatsingen moest ondernemen naar het Oosten van België. Een seizoen later, 1959-1960 lukte het dan toch. Met vijf punten voorsprong op K.S.V. Waregem werd Eendracht Aalst kampioen in reeks B en promoveerde naar de eerste nationale afdeling.

 

Merkwaardig decennium

Dat kan in alle geval gesteld worden, want er gebeurde van alles in. In het eerste seizoen, 1960-1961, werd een tiende plaats behaald. Het was het laatste seizoen van Rik Coppens bij Beerschot waar Eendracht Aalst eind november 1960 met 9 - 2 verloor! Er was ook nog een 7 - 0 op Anderlecht maar in het Pierre Cornelis stadion werden zowel datzelfde Anderlecht (0 - 0), als Beerschot (1 - 1) als kampioen Standard (3 - 3) in bedwang gehouden. Het tweede seizoen in de eerste afdeling werd een afgang, want allerlaatste met slechts 17 punten. Toch werd toekomstig kampioen Anderlecht in Aalst in bedwang gehouden (0 - 0) en ook Beerschot leverde punten in, 0 - 0 en 1 - 1 op het Kiel. “Het” moment van het seizoen speelde zich af op zondag 5 november 1961, met die thuiswedstrijd tegen R. Standard C.L..

Is de geschiedenis ingegaan als de match van scheidsrechter Arthur Blavier. Dat was een Franstalige scheidsrechter die geen jota Nederlands verstond. Met alle gevolgen van dien! Achtereenvolgens werden Jan Van Poelvoorde, zijn broer Antoon en Albert Mayama van het veld verwezen -de rode kaart bestond nog niet !-. Tumult, kapitein Gaston Van der Elst wilde zijn spelers van het terrein halen en supporters liepen het speelveld op. Uiteindelijk ging de wedstrijd nog even voort, maar als achtereenvolgens diezelfde Gaston Van der Elst -die nog voor Anderlecht zou uitkomen (1964-65)-, Willy Plas en Lajos Balogh “gekwetst” uitvielen, moest de wedstrijd stopgezet worden. Het Sportcomité van de K.B.V.B. sprak zware straffen uit. De wedstrijd werd verloren met 0 - 5 ; men diende één wedstrijd met 'gesloten deuren' te spelen en enkele spelers werden zwaar gestraft. In Aalst houdt men vol dat de reden van de degradatie dààr moet gezocht worden ; wat de “affaire Blavier” wordt genoemd.

De seizoenen 1962-1963, 1963-1964 en 1964-1965 werden doorgebracht in de tweede nationale afdeling. Ze waren niet denderend. Na een negende plaats, volgde er een achtste en dan vijftiende en dus degradatie. Of dat nog niet genoeg was diende R.S.C. Charleroi een klacht in wegens een poging tot omkoperij. Die werd gegrond verklaard en K.S.C. Eendracht Aalst degradeerde ineens naar de nationale bevordering. Men werd ingedeeld in 'reeks D', waarin 9 clubs uit de provincie Oost-Vlaanderen (met K.M.S.K. Deinze), 6 uit West-Vlaanderen en 1 uit Henegouwen. De Ajuinen staken er met kop en schouders boven uit en werden kampioen met elf punten voorsprong op K.S.V. Oudenaarde! Promotie dus naar de derde nationale afdeling, waar men ingedeeld werd in reeks 'A' met 5 clubs uit de provincie Henegouwen, 6 uit West-Vlaanderen, slechts 4 uit Oost-Vlaanderen en ééntje uit de provincie Namen.. Dat zou niet heel veel veranderen in het seizoen 1967-1968, West- en Oost-Vlaanderen nu elk 5, Henegouwen met 4 en de provincie Namen met 2.

Het werd een spannende bedoening. De titelstrijd zou beslecht worden in Brugge. Op de laatste speeldag van het seizoen 1967-1968, op zondag 21 april 1968 in een vol Edgard Desmedtstadion, stonden R.C.S. Brugeois en K.S.C. Eendracht Aalst tegenover elkaar om uit te maken wie kampioen zou worden en naar de 2de afdeling zou promoveren. Door een inzinking op het laatst van de competitie van de Ajuinen was Cercle Brugge naar de leiding gewipt. Het had één punt voorsprong en had dus genoeg aan een gelijkspel om kampioen te worden. Maar Eendracht Aalst haalde het pleit met 0 - 1 sprong over Cercle en werd kampioen. Dacht men! Het “Carnaval” in Aalst was van korte duur, want Cercle Brugge diende klacht in wegens een verkeerd ingevuld scheidsrechters-blad. Eén veldspeler en één doelman mochten gewisseld worden maar de veldspeler stond ingevuld in het vakje van de doelman. En vermits een doelman voor een doelman moest gewisseld worden en een veldspeler voor veldspeler werd het reglement toegepast. Het Sportcomité wijzigde de uitslag in FF 5 - 0 voor “Cerkeltje”, dat naar de tweede afdeling promoveerde.

 

Moeilijke terugkeer

Dat is de conclusie na dat dramatisch seizoen 1967-1968. Het werd opnieuw derde klasse, afwisselend in 'B' en 'A'. Nooit geen écht knappe resultaten echter, op drie vierde plaatsen na. We hebben het over de seizoenen 1968-1969 t/m 1975-1976. We maken dus een hele sprong want de weg naar de eerste nationale afdeling was nog lang en bezaaid met veel hindernissen. Uiteindelijk volgde de promotie in het seizoen 1976-1977, Kampioen in 3deA met een puntje voorsprong op K.F.C. Izegem. Dit in een reeks waarbij er in de verschillende clubs al van alles gebeurd is. Zoveel zelfs dat we daar niet verder kunnen op ingaan! Hoe dan ook promotie naar de twee nationale afdeling voor … veertien seizoenen op rij! En daar zouden ook een paar merkwaardige jaren tussen zitten! Al in 1980-1981 versierde men een plaatsje, als derde in de eindrangschikking, in de toenmalige eindronde. De tegenstrevers waren K.V. Mechelen, K.S.C. Hasselt en R.F.C. Seraing. Op de voorlaatste speeldag werden de “Metallo's” uitgeteld en kwamen de drie andere clubs nog in aanmerking. Achter de Kazerne zouden K.V. Mechelen en Eendracht Aalst onder elkaar uitmaken wie er zou promoveren, hoewel K.S.C. Hasselt ook nog in aanmerking kwam. Op die laatste speeldag waren er geen winnaars immers tweemaal gelijk en de “Kakkers” promoveerden naar de eerste nationale afdeling, dit voor 14.000 toeschouwers!

Daarna volgden er voor Eendracht Aalst drie seizoenen die in het midden van de rangschikking werden afgesloten en in 1984-1985 ontsnapte men maar nipt aan de degradatie ! In 1985-1986 streed men vooraan mee en eindigde men op de derde plaats. In de eindronde volgde een nieuwe mogelijkheid op te promoveren. Tegenstrevers waren K.F.C. Winterslag, K. Sint-Niklaas S.K. en R.C. Jet Brussel. De Brusselse club stak er wel boven uit en promoveerde naar de eerste nationale afdeling. Na een 13de plaats in 1986-1987 volgde een nieuwe eindronde in 1987-1988. Wellicht de meest merkwaardige ooit.

Eendracht Aalst was op de tweede plaats geëindigd, na kampioen K.R.C. Mechelen. In de eindronde waren de tegenstrevers K. Patro Eisden (3de), K.R.C. Harelbeke (4de) en K. Lierse S.K. (5de). Het werd een spannende aangelegenheid, een tweestrijd tussen de Pallieters en de Ajuinen. Doordat de voorlaatste wedstrijd tussen Lierse en Eendracht Aalst geen uitsluitsel bracht … 0 - 0 … gingen de beide ploegen met een gelijk aantal punten de laatste speeldag in. Uiteindelijk promoveerden de Pallieters naar de eerste afdeling door een beter doelpunten saldo + 11 voor + 3. Eendracht Aalst won driemaal, speelde driemaal gelijk en incasseerde geen enkel doelpunt ! maar het scoorde er ook maar drie, onvoldoende dus !

 

Terug naar eerste !

Men diende er dus opnieuw aan te beginnen in Aalst. Na twee seizoenen lukte het uiteindelijk, op het einde van de campagne 1990-1991 waarin K. S.K. Beveren kampioen werd! De beslissing viel op de laatste speeldag van de eindronde met de wedstrijd Eendracht Aalst - S.K. Sint-Niklaas. De Ajuinen hadden genoeg aan een gelijk spel, en haalden dat ook … 1 – 1 … dit voor 10.000 toeschouwers! De terugkeer naar de eerste nationale afdeling was van korte duur, want het werd een “aller-retour”. Allerlaatste met slechts 16 punten en vier overwinningen en 18 goals. Terug naar de tweede afdeling, dat in het seizoen 1992-1993 werd gedomineerd door R.F.C. Séresien en K. Beerschot V.A.C.. De club van de rechter oever van de Maas verloor zelfs geen enkele wedstrijd, de “Mannekens” eindigden tweede op twee punten en startte als groot favoriet aan de eindronde! K.V. Oostende (3de), K. S.C. Eendracht Aalst (4de) en K.S.K. Tongeren (5de) waren de andere deelnemers. Tegen alle verwachtingen in won K.V. Oostende die eindronde op overtuigende wijze. Een jaar later was het echter bingo!

K. Sint-Truidense V.V. werd overtuigend kampioen, de deelnemers aan de eindronde waren R. Excelsior Mouscron (2de), K.S.C. Lokeren (3de), K.S.C. Eendracht Aalst (4de) en K. Beerschot V.A.C. (5de), na een indrukwekkende eindsprint. In die eindronde zou 'Beerschot' maar twee puntjes sprokkelen maar het hielp K.S.C. Eendracht Aalst wél aan de promotie. Immers, op de laatste speeldag op bezoek in een overvol “Stade du Canonnier” had R. Excelsior Mouscron gewoon winst nodig om te promoveren, maar Beerschot hield de thuisclub op een 1 - 1 gelijkspel. Eendracht Aalst won at home tegen Lokeren (2 - 1) en promoveerde naar de eerste nationale afdeling.

 

Acht seizoenen eerste nationale afdeling

Eendracht Aalst zette een puik seizoen 1994-1995 neer en eindigt zelfs op de vierde plaats, met bijna topschutter (21 goals) Gilles De Bilde in de rangen. Dat is wel op grote afstand van het koptrio, R. S.C. Anderlecht (kampioen), R. Standard C.L. (2de) en Club Brugge K.V. (3de). De Ajuinen hielden misschien wel blauw-zwart van de titel, want 2 - 3 winst in Olympia en 1 - 0 at home. Dat zijn vier punten en als men dan weet dat Club op drie punten van Anderlecht eindigde ! Standard, dat op één puntje eindigde van paars-wit, werd op Sclessin in bedwang gehouden 0 - 0. Knap seizoen dus voor het stamboeknummer '90', waar geen verlengstuk aan kwam.

In 1995 werd goudhaantje Gilles De Bilde verkocht aan Anderlecht. Hij veroverde de “Gouden Schoen 1994” en werd verkocht voor BEF 80. De eerste wedstrijd van het seizoen 1995-1996 was Aalst – Anderlecht! Het werd 3 - 1 maar het werd slechts een middelmatig seizoen, afgesloten met een twaalfde plaats. Maar een stunt kon er wel van af, want 1 - 3 winst bij toekomstig kampioen Club Brugge, de enige nederlaag 'at home' dat seizoen van het stamboeknummer 3. Slechts 15de in 1996-1997, maar stunt door toekomstig kampioen K. Lierse S.K. op het Lisp te kloppen (0 – 1). Echt stuntwerk zat er in 1997-1998 niet in, en opnieuw vijftiende. Na een twaalfde plaats in 1998-1999, werd in 1999-2000 maar net het behoud verzekerd, want zestiende plaats. Op het einde van het seizoen 2000-2001 einde van het avontuur in de Eerste Nationale afdeling voor K.S.C. Eendracht Aalst. Zeventiende plaats en dus degradatie. Zelfs direct naar de derde nationale afdeling, want geen licentie verkregen en zelfs neerlegging van de boeken!

K.S.C. Eendracht Aalst trad 16 seizoenen in de hoogste nationale afdeling aan, verspreid over 4 periodes : 41-42 t/m 46-47 ; 60-61-62 ; 91-92 en 94-95 t/m 2001-02. 31ste plaats in de eeuwige rangschikking … 524m, 148w, 251v, 125x, 743-1048g en 421 punten.

 

Het stamboeknummer 90 blijft behouden !

Dat is het voornaamste wat we kunnen onthouden, na de vereffening in 2002. Er komt wel een naamswijziging aan te pas naar V.C. Eendracht Aalst 2002. Waarom de “Koninklijke” titel daarbij niet werd overgenomen blijft ons een raadsel, immers die heeft betrekking op het stamboeknummer en niet op de benaming. In het seizoen 2002-2003 eindigde “den Iendracht” op een derde plaats, nà K. Berchem Sport en K.V. Oostende. De Antwerpenaars werden echter gestraft en kregen geen licentie. K.V Oostende promoveerde dus naar de tweede nationale afdeling. De Ajuinen konden aan hun “play-offs” beginnen, als derde. Behoudens de finale werden de wedstrijden in heen- en terug afgewerkt. R.W.A. Walhain werd uitgeschakeld met 2 - 2 en 1 - 3. Daarna moest men het West-Vlaamse K.S.K. Wevelgem City partij geven 1 - 1 en 5 - 0 en finale! Die werd in het Oscar Vankesbeeckstadion te Mechelen gespeeld. Oud-Heverlee Leuvan was de opponent, dat na een 1 – 1 eindstand, na verlengingen, met de strafschoppen werd verslagen 7 - 8.

Men hield het slechts twee seizoenen vol, want twaalfde in 2003-2004 en laatste in 2004-2005. Het volgende seizoen, 2005-2006, was ook geen succesverhaal. Door een veertiende plaats in de derde afdeling reeks B diende men de “barrages” te betwisten”. Daarin werd men uitgeschakeld door R.R.C. Péruwelz (2 - 0), waardoor Eendracht Aalst naar de nationale bevordering werd verwezen. Merkwaardige opdeling in het seizoen 2006-2007, want de clubs uit Oost-Vlaanderen werden in twee reeksen ondergebracht. Het stamboeknummer 90 werd ondergebracht in reeks 'B' en werd met groot overwicht kampioen. In “3deA” ging men in 2007-2008 vlot van start, waardoor de eerste periodetitel werd behaald. Een plaatsje in de “play-offs” was daarmede reeds verzekerd. White Star Woluwe werd vlot uitgeschakeld door tweemaal winst (1 - 0 en 0 - 4), maar in de volgende ronde werd er tweemaal met 2 - 1 verloren van R.C.S. Visétois.

In 2008-2009 volgde een elfde plaats in “3deA”, maar via een derde plaats in het seizoen 2009-2010 kon opnieuw een plaats veroverd worden in de play-offs in dezelfde reeks. Die was samengesteld uit 19 ploegen ingevolge de zaak Wielsbeke > La Louvière.. Men werd al direct uitgeschakeld door de latere promovendus R. Rupel Boom F.C., dat tweemaal zegevierde 4 - 0 en 3 - 4. Er zat niets anders op dan opnieuw te proberen, terug in die derde afdeling reeks 'A'. V.C. Eendracht Aalst 2002 werd overtuigend kampioen en promoveerde naar de tweede nationale afdeling. Daar werd geen markante rol in gespeeld in 2011-2012 zevende, 2012-2013 dertiende, 2013-2014 elfde en 2014-2015 negende. Een verlengd verblijf zat er echter niet in, want geen licentie verkregen, waardoor de tweede afdeling van start ging met slechts zeventien clubs. Ondertussen had men terug de vroegere benaming aangenomen, sinds 2012 werd het terug S.C. Eendracht Aalst.

In het seizoen 2015-2016 diende gestart te worden in de derde afdeling 'A'. Ondanks een zevende plaats kon men toch deelnemen aan de eindronde voor promotie naar de 1ste afdeling amateurs, waar de licentie voorwaarden niet zo streng waren. Tegenstrever in de play-offs was U.R. La Louvière Centre dat zelf op de negende plaats was geëindigd. Na de 1 – 3 zege in Tivoli leek Eendracht Aalst op weg naar de volgende ronde, maar in het Pierre Cornelis stadion bleek de fusie-club uit Henegouwen zeer oportunistisch en won met 0 – 5!

Het zou zelf door F.C.V. Dender E.H. verhinderd worden om door te stoten naar de Eerste Klasse Amateurs. Ofschoon het de hoogste amateurs reeks is, wordt ze toch beschouwd als een nationale afdeling, wat ze ook is. In alle geval dienden de Ajuinen in de 2de Klasse Amateurs 'A' aan de slag te gaan in het seizoen 2016-2017. Aan kampioen R. Knokke F.C. was niets te doen, maar slechts op de laatste speeldag werd de tweede plaats verspeeld aan K.F.C. Sparta Petegem, dit door een nederlaag tegen datzelfde Knokke (2 - 3). Men eindigde als derde 30 - 17 - 5 - 8 - 55 - 37 - 56 pnt.. Doordat ook de licentie in orde kwam stond een deelname aan de “play-offs” vast. K.V.C. Sint-Eloois Winkel Sport (4 - 0) en K.R.C. Gent (1 - 0) werden opzij gezet in het Pierre Cornelis stadion.

Daarna volgden heen- en terug wedstrijden. In Hasselt werd tegen K. Sporting Hasselt gewonnen (1 - 3), maar de terugwedstrijd was een moeilijk geval. Ondanks de 2 - 3 nederlaag kon men wel de finale betwisten tegen R.F.C. de Liège. De “Marijntjes” wonnen in Aalst met een late goal (0 - 1), maar in de terugwedstrijd stelde S.C. Eendracht Aalst orde op zaken en zegevierde met 1 - 2, zodat het naar de 1ste klasse amateurs kon promoveren. Wat daar de ambities in zijn laten we in het midden, maar meedoen voor promotie naar het prof-voetbal lijkt ons voor het ogenblik nog niet aan de orde.

 

Marcel Dingemans