De officiële clubsite

KFCO Beerschot-Wilrijk

Stamnummer: 
155
Voorzitter: 
Eric Roef
Manager: 
Frans Staes
Trainer: 
Marc Brys
Kleuren: 
paars - wit - geel - blauw
Stadion: 
Stedelijk Olympisch Stadion
Adres: 
Atletenstraat 80, 2020 Antwerpen-Kiel
Telefoon: 
03/237.54.67

Where do I begin ?

Het is de zeer moeilijke vraag die we ons kunnen en moeten stellen. Die hoofding haalden we van de populaire song “Love Story”, die in 1970 gelanceerd werd als soundtrack van de gelijknamige film. Werd in 1971 genomineerd voor zeven “Oscars”, waarvan het er maar één van in de wacht sleepte ... die van de Beste Muziek (Francis Lai). De song werd achteraf door vele grote en gekende artiesten gebracht. In wat vooraf gaat zit uiteraard een persoonlijk aspect verweven, zeker wat die “Love Story” betreft, waar we niet verder op ingaan want het betreft een voorstelling van een club en niet onze “memoires”. Om consequent te blijven, in vergelijking met alle andere clubs die we gepresenteerd hebben, dienen we het hele verhaal te vertellen ... of meer bepaald een deel er van. “ Where do I begin ? ” ... het lijkt ons evident dat het met de actuele club is ... waarvan de sportieve geschiedenis ook de kortste is ... maar dan wel uitzondering gemaakt voor het stamboeknummer 155.

 

Op hun blote knieën !

Met lede ogen zien de supporters van Beerschot aan hoe hun club op het einde van het seizoen 2012-2013 uiteindelijk op een voorlaatste plaats eindigt en de “barrages” zal moeten spelen met C.S. Brugge K.SV. Dat was op negen punten geëindigd en slechts drie overwinningen boekte. In “Play Off 3”, over vijf wedstrijden betwist, wonnen de Bruggelingen driemaal van de Antwerpenaars, waarna de vijfde wedstrijd niet meer diende betwist te worden en K. Beerschot A.C. naar de tweede nationale afdeling werd verwezen ... waar het nooit in zou beginnen. Eerst werd de licentie geweigerd ... waarbij de financiële schuldenberg zo groot bleek dat Voorzitter Patrick Vanoppen uiteindelijk de handdoek in de ring gooide.

Een andere Patrick, Decuyper, leek het Kielse vaartuig uit de nood te helpen ... maar er kwam veel “gefoefel” aan het licht en de deal ging niet door. Ook die met S.K. Sint-Niklaas (uit Nieuwkerken-Waas) niet en zodoende naderde de 'deadline' met rasse schreden. Uiteindelijk ging een afvaardiging van de “Beerschot supporters” aankloppen bij het nabij gelegen K.F.C. Olympia Wilrijk. Op hun blote knieën, als het ware, smeekte men dat de club uit Wilrijk “iets” zou doen om de naam ”Beerschot” niet te laten verdwijnen. Na ettelijke vergaderingen kwam men tot een overeenkomst, waarbij besloten werd de identiteit van “Beerschot” in de clubnaam te integreren tot K.F.C. Olympia Beerschot Wilrijk.

 

K. F.C. Olympia Beerschot Wilrijk

Start in eerste provinciaal !

Men ging uiteraard van start met het stamboeknummer 155. Aanvankelijk was het de bedoeling om in het stadion aan het Universiteits-plein (aan het einde van de Krijgslaan) in Wilrijk uit te komen en slechts enkele wedstrijden in het Stedelijk Olympisch stadion te spelen. Door de toch wel uitzonderlijke en overweldigende belangstelling van de supporters van “Beerschot” ging men bij Burgemeester Bart De Wever aankloppen om in het Stedelijk Olympisch stadion te mogen uitkomen. Nadat er een akkoord was bereikt begon K.F.C. Olympia Beerschot Wilrijk op zondag 1 september 2013 aan het seizoen 2013-2014 ... in Eerste provinciaal Antwerpen. Naar de reden daarvan komen we verderop terug. Het werd een prachtig seizoen en hoewel “Olympia Beerschot Wilrijk” slechts één periode won (de eerste) werd het kampioen voor V.C. Herentals, dat de twee andere periode-titels 'pakte' ... maar wél op tien punten eindigde, na een zeer slechte eerste periode (op 14 punten van de Antwerpenaars). K.F.C.O.B. Wilrijk leidde de hele competitie de dans en eindigde met 70 punten, gepuurd uit 30 wedstrijden ... 21x winst, 7x draw en 2x verlies voor een goal-average van 79 - 24. Daarmee was ook de promotie naar het nationale voetbal een feit!

Naar het nationaal niveau !

Voor het seizoen 2014-2015 werd het stamboeknummer 155 ingedeeld in de Nationale bevordering reeks C, met alleen clubs uit de provincie Antwerpen (9) en Limburg (7). Het werd een verbeten strijd om de titel met K.F.C. Esperanza Pelt, dat zéér lang de rangschikking aanvoerde, maar nà de jaarwisseling nog maar 20 punten haalde, of de helft van wat ze voordien gesprokkeld hadden. Op 14 maart 2015 klopte K.F.C. Olympia Beerschot Wilrijk hun directe tegenstrever met 4 - 0, een vrijgeleide naar een tweede opeen-volgende titel, waarbij men maar één nederlaag leed ... in de heenronde bij K.F.C. Esperanza Pelt (1 - 0). In dertig wedstrijden werden nu 71 punten behaald, voor 21 overwinningen en 8 gelijke spelen. Goal-average 74 - 21. De Limburgse concurrent eindigde nog op 9 punten! Het Stedelijk Olympisch stadion lokte regelmatig tegen de 10.000 toeschouwers, wat toch als zéér merkwaardig mag beschouwd worden. Promotie naar derde nationale afdeling!

Competitie hervorming

K.F.C. Olympia Beerschot Wilrijk werd voor het seizoen 2016-2017 ingedeeld in de derde nationale afdeling 'B'. Er stond heel wat op het spel ... in het vooruitzicht van de grote competitie hervorming. De laatste dateerde al van 1952, en net als toen werden de niveaus aangepast. Desalniettemin bleef het algemene “format” in feite gehandhaafd.

Het voorbeeld heeft betrekking op het stamboeknummer 155. Voor de hervorming van 64 jaar geleden promoveerden de vier kampioenen uit de nationale bevordering A/B/C/D (het derde niveau) naar het tweede niveau (1ste Afdeling A & B). In 1952 was dat niet het geval, want die vier 'champions' werden naar de nieuwe 3de nationale afdeling overgeheveld. Inderdaad, ze bleven dus feitelijk op het derde niveau actief. Die procedure werd nu ook toegepast. K.F.C.O.B. Wilrijk had daartegen geprocedeerd ... tevergeefs. Toegegeven ... de tijden zijn veranderd en er komt nu véél méér bij kijken ... vooral op financieel gebied. Nochtans was er feitelijk wel één wijziging. In 1952 degradeerden de laatste uit “1steA” en “1steB” zelfs ineens naar de nationale bevordering ... of van het tweede niveau naar het vierde niveau. Dat is de tweede klassers nu gespaard gebleven, er was geen enkele degradant en iedereen mag er op het, nieuwe, derde niveau aan beginnen. Dat was de toestand bij aanvang van het seizoen 2015-2016, waar de club uit het Stedelijk Olympisch stadion als groot favoriet aan begon.

Met bloed, zweet en tranen !

Ze maakten die favorietenrol ook waar, zij het met 'bloed, zweet en tranen'. Vier speeldagen voor het einde zag het er zelfs zéér beroerd uit, want afgezakt tot op plaats drie.

Die zou “play offs” betekend hebben, dit na zeer lang op plaats 1 en 2 te hebben vertoefd ... die recht gaven op een rechtstreekse promovering naar de “1ste Klasse Amateurs”. Het werd dus geen “walk over”. Doordat Eendracht Aalst geen licentie kreeg om in de tweede afdeling van start te gaan, 19 ploegen in “3deB” ... omdat K. Rupel Boom F.C. van “A” naar “B” was overgeheveld, op eigen verzoek. Er zaten dan ook 6 clubs uit de provincie Antwerpen in dit laatste seizoen derde afdeling B ... K. Berchem Sport (28), R. Cappellen F.C. (43), K.F.C. Olympia Beerschot Wilrijk (155), K. Rupel Boom F.C. (2138), K. Hoogstraten V.V. (2366) en K.F.C. Oosterzonen Oosterwijk (3970). Brabant was eveneens vertegenwoordigd door 6 clubs ... K.V.K. Tienen (132), K.S.C. Grimbergen (1021), K.V.K. Woluwe-Zaventem (3197), R. Wallonia Walhain C.G. (3262), K. Diegem Sport (3887) en Tempo Overijse M.T. (8715). Ook de provincie Limburg was vertegenwoordigd, met 2 clubs ... K. Bocholter V.V. (595) en K. Sporting Hasselt (3245). Er was 1 club uit de provincie Namen ... R. Union W. Ciney (460) en de provincie Luik, ten slotte, met 4 clubs ... R.F.C. De Liège (4), R. Sprimont Comblain Sport (260), R.F.C. Union La Calamine (526) en R.R.C. Hamoir (3114)

De strijd om de titel ging tussen K.F.C. Oosterzonen Oosterwijk en K.F.C. Olympia Beerschot Wilrijk. Dat voerde eind februari 2016 een opmerkelijke trainerswissel door, als de sportieve 'architect', Urbain Spaenhoven, opzij werd geschoven en vervangen werd door Dennis Van Wijk. Het leek toen even mis te lopen, met slechts een 2 op 12. Dat werd rechtgezet door de vier laatste wedstrijden zegevierend af te sluiten. De laatste wedstrijd, tegen K. Bocholter V.V., leverde de titel op na een doelpunt in zowat de 92ste minuut van de partij (1 - 0). Uiteindelijk dus eerste en kampioen na 36 wedstrijden. 21 overwinningen, 8 draws en toch ook 7 nederlagen ... dat allemaal met een goal average van 64 - 39 en 71 punten. Met dus gelijke punten als K.F.C. Oosterzonen Oosterwijk, maar 2 wedstrijden méér gewonnen!

Ambities ? ... !

Over de ambities van K.F.C. Olympia Beerschot Wilrijk hoeven we niet lang uit te weiden ... promotie naar de afdeling “Betaald Voetbal 1B”! Toch nog eens meegeven dat na de reguliere competitie er nog een “play off ronde” volgt voor het aanduiden van de uitein-delijke promovendus. De nummers 1 t/m 4 zullen het dan tegen elkaar opnemen in een mini-competitie, waarbij de behaalde punten uit de competitie gehalveerd worden. Mogelijke concurrenten zijn ... A.S.V. Geel, dat zijn stadion al heeft aangepast aan de normen van “1A” ... F.C.V. Dender E.H., dat over een eerste klasse stadion beschikt ... R. Excelsior Virton, dat al bij “de 8” had willen zijn en R.F.C. Seraing, dat ook zijn stadion al heeft aangepast en dat al tweemaal het “echte Beerschot” heeft 'gepakt', in 1981-1982 en 1992-1993! Intussen zitten we door de laatste fase, maar wat gaat er feitelijk aan Koninklijk Football Club Olympia Beerschot Wilrijk vooraf? Het “hoe” gaven we al mee ... nu de rest nog!

 

F.C. W i l r y c k

Het eerste decennium

Dààr ligt de basis, wat tegenwoordig ... zeg maar sinds 3 seizoenen ... te weinig, of helemaal niet, in het daglicht wordt gesteld. Dat is niet alleen in Antwerpen het geval, ook elders vergeet men te vaak het verleden. We houden het nu bij ... F.C. Wilrijck ... dat gesticht werd op 18 juni 1921 en bij de K.B.V.B. aansloot op 11 februari 1922. In het seizoen 1921-1922 ging men van start in Afdeling III/B Antwerpen. Door een derde plaats kon men aan de eindronde deelnemen, waarin men ook derde eindigde na Berchem Sport II en R.C. Malines III. Daardoor mocht men in 1922-1923 van start gaan in Afdeling II Antwerpen, waarin men op een achtste plaats eindigde. Er volgden nog drie seizoenen Afdeling II, waarbij men in 1925-1926 op een vierde plaats eindigde. Dat leverde een promotie op, want in 1926 werd de competitie hervormd met voor 1926-1927 de uitbreiding van het nationale niveau met twee afdelingen ... de nieuwe “Afdeling I” (het tweede niveau) en de uitbreiding van het derde niveau met een “bevordering C”.

Het verblijf van F.C. Wilryck op het nationale niveau zou maar één seizoen duren, maar er zaten een paar mooie verplaatsingen in. West-Vlaanderen telde 6 clubs ... Courtrai Sport (19), V.G. Oostende (31), S.V. Blankenberghe (48), A.S. Ostendaise (53), S.K. Roeselare (134) en Daring Club Blankenberghe (146). Oost-Vlaanderen was met 4 ... A.S. Renaisienne (38), F.C. Renaisien (46), A.A. Termondoise (57) en S.K. Sint-Niklaassche (221) ; Henegouwen was vertegenwoordigd door 2 clubs ... U.S. Tournaisienne (26) en R.C. Tournaisien (36). De provincie Antwerpen was ook met 2 clubs vertegenwoordigd ... F.C. Wilryck (155) en S.K. Hoboken (285). Het was wel merkwaardig dat er nog twee clubs uit de Antwerpse regio in reeks 'B' waren ondergebracht. In de loop van dat seizoen kreeg F.C. Wilryck het stamboeknummer 155 toegewezen op 26 december 1926. Na twee nieuwe seizoenen Afdeling II Antwerpen (3de/3de) volgde in 1929-1930 een tweede plaats, met een gelijk aantal punten als A.C. Hemiksem (39). Er volgde een testwedstrijd die in het Olympisch stadion betwist werd en door A.C. Hemiksem met 2 - 1 gewonnen.

Met een vierde plaats in Afdeling II provinciaal (was nieuw) in 1930-1931, werd een nieuwe promotie afgedwongen naar het nationale voetbal. Dat kwam omdat er opnieuw twee reeksen bijkwamen ... een tweede reeks Afdeling I en een vierde reeks Bevordering. Ingedeeld in reeks 'A' kreeg het zeven tegenstanders voorgeschoteld die het 5 seizoenen eerder ook al had ontmoet ... club (nr) ... de zeven anderen waren ... West-Vlaanderen 1 ... Stade Kortrijk (161) ; Oost-Vlaanderen 4 ... S.V. Audenaerde (81), R.C. Wetteren (95), F.C. Eeklo (231) en S.K. Temsche (501) ; voor Antwerpen waren dat er 2 ... S.K. Nielsche (415) en Minerve S.A.C. (495). Voor het seizoen 1932-1933 werd F.C. Wilryck naar bevordering 'B' overgeheveld, waarover men feitelijk niet mocht klagen, met 7 clubs uit de eigen provincie Antwerpen, 5 uit Oost-Vlaanderen en 2 uit Brabant. Op het einde van dat seizoen degradeerde men terug naar de provinciale afdelingen van Antwerpen.

Tot op het tweede niveau

In het tweede seizoen Afdeling II Antwerpen (1934-1935) volgde opnieuw een promotie, nu via een tweede plaats. Met werd nu ingedeeld in bevordering 'C', met clubs uit de provincie Antwerpen (5), Brabant (5) en Limburg (4). Men eindigde op een derde plaats ... een jaar later kampioen in bevordering B ... de eerste titel voor F.C. Wilryck, in een wel zéér merkwaardige reeks, want slechts twee provincies vertegenwoordigd, Antwerpen en Luik met elk zeven clubs! Er zat een verplaatsing bij naar R.F.C. Malmundaria 1904 (Malmédy). In alle geval, promotie naar het tweede niveau! Die haspelde het stamboeknummer 155 af in Eerste Afdeling 'A' in de seizoenen 1937-38-39. Het werd weer een 'speciale' indeling, met reizen naar Henegouwen (2), Brabant (3), Luik (4), Limburg (1) en Antwerpen (3) ; men eindigde op een elfde plaats. In 1938-1939 was de reeks helemaal anders samengesteld, met verplaat-singen naar West-Vlaanderen (1), Oost-Vlaanderen (3), Henegouwen (2), Brussel (3) en Antwerpen (4). F.C. Wilrijk, de naam was wellicht vervlaamst midden de jaren '30, eindigde voorlaatste en degradeerde met R. Capellen F.C. terug naar de nationale bevordering.

Als tussendoortje, digestief als het ware, toch meegeven dat als men “Googelt” naar Wikipedia voor een bepaald seizoen waarin F.C. Wilrijk actief was in de nationale afdelingen en dan op F.C. Wilrijk klikt, komt men bij K.F.C.O. Beerschot Wilrijk terecht. Weliswaar wordt er ook over het stamboeknummer 155 gesproken, maar toch vinden we dat misplaatst!

Tijdens W.O.II kwam F.C. Wilrijk in het seizoen 1941-1942 uit in bevordering B, die door de oorlogsjaren uit slechts elf clubs was samengesteld ... allemaal uit de provincie Antwerpen. Men eindigde op een tweede plaats, op grote afstand van kampioen F.C. Verbroedering Geel, dat promoveerde. Een jaar later 1942-1943, in bevordering C, kwamen er vijftien clubs aan de start, 13 uit de provincie Antwerpen, 1 uit Oost-Vlaanderen en 1 uit Brabant. Er waren drie degradanten, waarbij F.C. Wilrijk als dertiende. Na één seizoen provinciaal voetbal (1943-1944) vertrok men in 1945-1946 opnieuw in de nationale bevordering, in reeks B.

Negentien clubs in totaal, dat was zo beslist door de K.B.V.B. en meegegeven ingevolge de oorlogsomstandigheden. Mooie reeks ook met clubs uit de provincie Antwerpen (10), Limburg (5) en Brabant (4). Een seizoen later (1946-1947) nog achttien clubs in reeks 'B', een eigenaardige centraal-verticale reeks Antwerpen 4, Brabant 7, Oost-Vlaanderen 3, Henegouwen 2 en Namen 2. Overgeheveld naar reeks 'C', nu met 16 clubs, trok F.C. Wilrijk in 1947-1948 opnieuw naar Henegouwen 6x, naar Namen 1x, naar Brabant 4x ; de eigen provincie Antwerpen was ook vertegenwoordigd met 5 clubs. In die drie seizoenen (1945-46-47-48) eindigde men respectievelijk op een 5de, 10de en 3de plaats.

Het seizoen 1948-1949 was het allerlaatste seizoen van F.C. Wilrijk in de nationale afdelingen. Men was naar bevordering 'D' verwezen, weliswaar met in totaal 8 clubs uit de provincie Antwerpen ... mààr men moest ook naar Luik (6) en zelfs naar de provincie Luxemburg, helemaal onderaan, dat vertegenwoordigd was door de twee clubs uit Athus ... F.C. Jeunesse Sportive Athusienne (254) en C.S. Saint-Louis Athus (701). Er degradeerden drie clubs, waaronder F.C. Wilrijk als veertiende. Daarmede zat het er op voor de club uit de toen nog zelfstandige gemeente Wilrijk. Men zat terug in Afdeling II Antwerpen, dat vanaf 1952 tot 1ste provinciaal werd omgedoopt. Op 9 november 1950 werd de club vereerd met de “Koninklijke” titel, die men dus wél zelf moet aanvragen. De regel was toen 25 jaar, daarna even 35 jaar ... tegenwoordig kan de “Koninklijke” titel eerst verkregen worden na 50 jaar!

Van 1949 t/m 1993 kwam K.F.C. Wilrijk 44 seizoenen uit in de provinciale afdelingen van de provincie Antwerpen, 10x in eerste provinciaal, 30x in tweede provinciaal en 4x in derde provinciaal. Er werden drie titels behaald ... 1958-1959 in”3de prov. B” ; in 1987-1988 en 1990-1991 in “2de prov.A”. Er waren twee promoties, als 2de in 1974-1975 uit “3de prov.B” en in 1977-1978 als 3de uit “3de prov.A”. In totaal degradeerde men vijfmaal, 3x uit tweede provinciaal en 2x uit eerste provinciaal. Op 1 juli 1993 ging de fusie in met Olympia Wilrijk dat in hetzelfde sportcomplex in Wilrijk, op het einde van de Krijgsbaan, actief was.

 

Olympia Wilrijk '72

Zoals de naam het laat vermoeden werd de club in 1972 gesticht, op 24 februari. Men sloot onmiddellijk aan bij de K.B.V.B. en kreeg het stamboeknummer 7727 toegewezen. Men begon er aan in het seizoen 1972-1973 op het allerlaagste niveau, 4de provinciaal 'B' Antwerpen. Een jaar later, 1973-1974, titel in 4de provinciaal 'A en promotie naar derde provinciaal. Voor slechts drie seizoen, A/A/B. In 1976-1977 degradatie naar 4de provinciaal B, voor slechts één seizoen. Er volgden twee titels op rij, 1977-1978 4de provinciaal B en 3de provinciaal B (1978-1979). Van 1979-1980 t/m 1990-1991 werd er in 2de provinciaal gespeeld, zonder ooit een vooraanstaande rol tevertolken. Men kwam driemaal uit in reeks 'B' en negen maal in reeks 'A', waaruit men in het seizoen 1990-1991 degradeerde. Er volgden nog twee seizoenen 3de provinciaal 'A', waarna men het voor bekeken hield en opging in de fusie met K. F.C. Wilrijk, het stamboeknummer 7727 werd geschrapt.

 

K. Football Club Olympia Wilrijk

Mooie start

De fusieclub ging van start op 1 juli 1993 en ving de competitie 1993-1994 aan in 1ste provinciaal Antwerpen, waar K.F.C. Wilrijk in uitkwam in het laatste seizoen van zijn autonoom bestaan. K.F.C.O. Wilrijk begon er zeer goed aan, want een derde plaats leverde, wellicht, een plaats op in de play-offs ... die het ook won. Acht seizoenen was men daarna actief in bevordering “B”, dat heel die tijd was samengesteld met clubs uit de provincies Brabant, Oost-Vlaanderen en Antwerpen. In het seizoen 1999-2000 leverde een derde plaats en, vooral, winst van de tweede periode, een stek op in de “play-offs”. Het is immers niet altijd evident, want in de nationale bevordering is/was men, b.v., met een tweede plaats hoegenaamd niet gegarandeerd zeker van een play-off plaats. Hoe dan ook, in de eerste ronde kwam men in het park/sportcomplex aan de Universiteitsplein uit tegen Racing Jet-Waver (3 – 1). Daar ontving men in de volgende ronde ook Seraing R.U.L..

De club van de rechteroever van de Maas plaatste zich met een 0 - 1 zege voor de volgende ronde plaatste, maar schoot in de finale tegen K. Stade Leuven te kort (3 – 1).

Op en af naar bevordering

K.F.C.O. Wilrijk deed er nog twee seizoenen bij in bevordering 'B' en degradeerde op het einde van het seizoen 2001-2002 als veertiende naar eerste provinciaal Antwerpen ... maar voor slechts één seizoen. Inderdaad, hoewel slechts zesde geëindigd in het seizoen 2002-2003 leverde dat toch een plaats in de play-offs op, via winst in een van de drie periodes. Men werd voor de seizoenen 2003-04-05-06 opnieuw ondergebracht in bevordering B, die opnieuw was samengesteld uit clubs van de eerder drie vernoemde provincies. Twee vijfde plaatsen leverden geen plaatsje op in de “play offs” en in 2005-2006 volgde opnieuw een degradatie na een 15de plaats. Er volgden twee seizoenen eerste provinciaal. Na een zevende plaats in 2006-2007 was een seizoen later (2007-2008) een tweede plaats goed voor de “play offs”, die tot een goed einde werden gebracht ... na K.S.K. Branddonk en K.F.C. Zwarte Leeuw Rijkevorsel opzij te hebben gezet en ... dus terug naar bevordering “B”. Opmerkelijk dat K.F.C.O. Wilrijk geen enkele titel in de wacht kon slepen in zijn bestaan! In dat seizoen 2007-2008 was men er heel dicht bij, in 1ste provinciaal, maar door een 3 op 12 in het laatste gedeelte van de competitie en een 0 - 0 gelijkspel op de voorlaatste speeldag, bij toekomstig kampioen K.F.C. Duffel, ging men er niet “over” en eindigde men op één puntje.

In de seizoenen 2008-2009 en 2009-2010 kon geen rol van betekenis gespeeld worden in bevordering 'B'. Het systeem bleef hetzelfde wat de samenstelling betreft. Toch even die samenstelling geven wat dat laatste seizoen betreft ... Antwerpen 6 ... K. Berchem Sport 2004 (28), K.F.C.O. Wilrijk (155), K.F.C. Duffel (284), K.S.V. Bornem (342) -dat kampioen werd-, K.F.C. Oosterzonen Oosterwijk (3970) en K. Lyra T.S.V. (7776). Oost-Vlaanderen 3 ... K.F.C. Vrasene (3623), K.F.C. Sporting Sint-Gilles-Waas (4385) en Verbroedering Meldert (8126). Brabant 7 ... K. Vilvoorde F.C. (49), K.S.C. Grimbergen (1021), K. Olympia S.C. Wijgmaal (1349), K. Londerzeel S.K. (3630), K.S.K. Sint-Paulus Opwijk (4013), Dilbeek S.C. (6325) en Tempo Overijse M.T. (8715). K.F.C.O. Wilrijk terug naar eerste provinciaal voor drie seizoenen, maar op dat ogenblik wist men uiteraard nog niet wat er nog ging gebeuren!

Eerste provinciaal als afsluiter van K.F.C.O. Wilrijk

In dat eerste seizoen eerste provinciaal (2010-2011) tweede plaats nà kampioen K.V.V. Vosselaar. Dat betekende een plaats in de “play offs”, omdat de kampioen ook de eerste periode had gewonnen. In de provincie Antwerpen is het zo dat de winnaar van de play-offs naar het nationale voetbal promoveert. Er wordt met heen- en terug-wedstrijden gespeeld. De deelnemers naast K.F.C.O. Wilrijk (wij vernoemen daarbij 'Olympia' niet voluit omdat er dan verwarring zou kunnen ontstaan en het uiteindelijk F.C. Wilrijk is dat de basis is van de fusie) ... F.C. Mariekerke (3de en winnaar 2de periode), K.F.C. Verbroedering Arendonk (4de) en K.F.C. Wuustwezel (11de maar winnaar 3de periode). In de eerste ronde schakelde de club uit Wilrijk Wuustwezel uit 3 - 1 at home en 1 - 0 verlies 'away'. In de finale moest men F.C. Mariekerke ontmoeten. De beide partijen eindigden op 0 - 0, waarbij er in Wilrijk verlengingen en penalty's aan te pas kwamen. F.C. Mariekerke haalde het met 2 - 3 in die strafschoppen reeks (doelman Kris Mampaey pakte er drie !) en promoveerde naar de nationale bevordering.

Seizoen 2011-2012, waar er geen play-offs waren weggelegd voor K.F.C.O. Wilrijk ; men eindigde op een vijfde plaats. En dan kwam er het seizoen 2012-2013. De vierde plaats leverde een plaats op in de play-offs, want K. Antonia F.C. Zoersel eindigde tweede en won de eerste periode ; F.C. Mariekerke was er na een “aller-retourje” naar bevordering als derde ook weer bij, kampioen K.F.C. Zwarte Leeuw Rijkevorsel was immers kampioen geworden en dan was er nog K. Sint-Job F.C., slechts zevende maar winnaar van de derde periode. In de eerste ronde nam K.F.C.O. Wilrijk revanche op F.C. Mariekerke ... tweemaal 1 - 1 en in Wilrijk opnieuw verlengingen en strafschoppen, die nu wél gewonnen werden.

In de finale werd er bij K. Sint-Job F.C. 0 - 0 gelijk gespeeld, een goede uitgangspositie voor de terugwedstrijd. Die werd voor veel toeschouwers betwist, want aanhangers van “Beerschot” kwamen de club aanmoedigen ... omdat de opname van die naam in de benaming intussen al beklonken was. Na negentig minuten 0 - 0 en na verlengingen werd het 1 - 2. K. Sint-Jobs F.C. promoveerde naar de nationale bevordering ... waardoor Koninklijke Football Club Olympia Beerschot Wilrijk in eerste provinciaal moest starten!

 

B e e r s c h o t

Oorsprong

Het is lang aan 't worden ... maar bij die andere “samengestelde” clubs hebben we ook bijna alles uit de kast gehaald. Heel uitvoerig gaan we niet worden, want dat zou ons véél te ver leiden. Toch meegeven dat de naam is afgeleid van “Bernescot”, een gebied ten Westen van de Stad Antwerpen gelegen. Achteraf, en door de eeuwen en jaren heen, werd het uiteindelijk “Beerschot”. Het werd 'Beerschothof' genoemd en de velden er omheen de 'Beerschotvelden'. De heer Ernest Grisar kocht die gronden op van een maatschappij die er paardenkoersen hield ... en er werd een sportclub opgericht. Zoon Alfred Grisar was actief bij Antwerp F.C. en vermits zijn vader de “Beerschot-gronden” te zijner beschikking stelde ... volgde van het een het ander. Alfred Grisar kon een groot gedeelte van zijn ploegmakkers overhalen om die club te verlaten en om naar “Beerschot” over te stappen. Ingevolge het overlijden van Ernest Grisar werd de stichting van de nieuwe club verdaagd ... de uiteindelijke datum van het begin van Beerschot Athletic Club is dan ook 1 februari 1900 geworden.

Beerschot Athletic Club

Het was een multifunctionele sport vereniging, waar voetbal toch wel het belangrijkste aspect van werd. Onder die benaming kwam men 17 seizoenen uit. Na driemaal naast de titel gegrepen te hebben (1900-01-02-03), telkens tweede, werd Beerschot A.C. de eerste degradant uit de hoogste nationale afdeling, op het einde van het seizoen 1905-1906. Voor één seizoen slechts, want direct promotie. Dat liep nochtans niet van een leien dakje, want in Afdeling II Antwerpen moest eerst nog een testwedstrijd tegen Antwerp F.C. II afgewerkt worden. Die werd met 6 - 5 gewonnen, wat een plaatsje in de nationale eindronde betekende. Die werd met vijf clubs uit de andere provincies gespeeld ... waaronder A.A. La Gantoise en Standard C.L.! Beerschot A.C. won die mini-competitie en promoveerde terug naar de Eerste Afdeling. Er konden nog twee kampioenstitels gevierd worden ... in 1921-1922, na een testwedstrijd in het Otten stadion te Gentbrugge tegen Union Saint-Gilloise (2 - 0) en na een tweede plaats in 1922-1923 (na Union) een tweede titel in 1923-1924 (voor Union). Daarvoor had het wél de hulp nodig van ... K. Berchem Sport. Na een 2 - 1 nederlaag bij Racing C.B. moest er gewacht worden op de uitslag van Union - Berchem. Het werd 1 - 1 ... waardoor er geen tweede testwedstrijd moest gespeeld worden want ... Beerschot A.C. werd, voor de tweede maal, kampioen met één punt voorsprong op R. Union Saint-Gilloise!

Royal Beerschot Athletic Club

Op 3 september 1924 werd de “Koninklijke” titel verkregen. Onder de benaming Royal Beerschot Atheletic Club werden ook de grootste successen geboekt. In 1924-1925 en 1925-1926 een titel, in 1926-1927 een tweede plaats en in 1927-1928 een nieuwe titel zonder één verliespunt “at home”, wat nog altijd niet geëvenaard is sindsdien! In 1928-1929 lag de titel voor het grijpen, maar door een 1 - 4 nederlaag tegen het bedreigde Liersche S.K. kwam, nadien, R. Antwerp F.C. nog op gelijke hoogte ... ook al omdat de “Great Old” op het Lisp ook tegen datzelfde “Liersche” verloor (3 - 2). Er diende dan een testwedstrijd te worden gespeeld die eerst op 16 juni 1929 zou plaatsvinden in het Oscar Vankesbeeckstadion te Mechelen. “Beerschot” moest aantreden zonder zijn door de club geschorste speler ... Raymond Braine, die toch ook herstellende was van “het geel”! De Antwerpse Great Old won met 2 - 0, met goals laat in de wedstrijd. Het was meteen de eerste titel voor het stamboeknummer 1.

R. Beerschot A.C. zag daarna, in de loop van het seizoen 1929-1930, zijn sterspeler Raymond Braine geschorst worden door de K.B.V.B. wegens het openen van een café ... wat tegen de regels was ... zodat die, op pas 22 jarige leeftijd!, naar het buitenland trok en meer bepaald naar Sparta Praag in Tsjecho-Slovakije. In de daarop volgende zes seizoenen zou het stamboeknummer 13, dat op 26 december 1926 werd toegekend, geen echt vooraanstaande rol meer vertolken. Ondanks de riante voorwaarden die hij in Tsjecho-Slovakije kon krijgen, kwam Raymond Braine terug naar België nadat hem ook gratie werd verleend door de K.B.V.B.. Hij deed in de loop van het seizoen 1936-1937 terug mee met R. Beerschot A.C., waarmee hij nog negen wedstrijden betwistte en ei-zo-na kampioen werd, want tweede geëindigd op één puntje van Daring C.B. S.R., waarvan het de laatste titel was.

De titels in 1937-1938 en 1938-1939 waren wél voor R. Beerschot A.C., dat in 1941-1942 en 1942-1943 nog Vice-kampioen werd en in 1943-1944 als derde eindigde. Nadien moest er gewacht worden op het tijdperk “Rik Coppens”, dat in het seizoen 1946-1947 begon en in 1960-1961 zou eindigen. Er werd dan wel nooit een titel behaald, de beste eindklassering was 3de in 1952-1953. In de seizoenen 1957-1958 en 1959-1960 liet men de titel in de laatste wedstrijden door de vingers glippen. In 1954 was Rik Coppens wel de eerste “Gouden Schoen” ... en werd ook tweemaal topschutter in de competitie, in 1952-1953 met 33 doelpunten en in 1954-1955 met 36 stuks. Nadat het Kielse idool vertrokken was werd er in het seizoen 1964-1965 ook nog een derde plaats behaald.

In 1968 hadden financiële problemen de kop opgestoken en werd het Olympisch stadion aan de stad verkocht. Het stamboeknummer 13 bleef dan wel behouden, maar de benaming werd aangepast en vervlaamst. Toch meegeven dat op het einde van het seizoen 1967-1968 de finale van de Beker van België werd behaald. In de finale werd er verloren van Club Brugge K.V., 1 - 1 en 6 - 7 met de strafschoppen. Er werden toen twee verlengingen gespeeld van 15 minuten elk en nog eens twee van 7,5 minuten. De reeks penalty's eindigde op 4 - 4, waarna een tweede reeks van elk vijf strafschoppen moest getrapt worden, door Club Brugge uiteindelijk met 2 - 3 gewonnen! De laatste strafschop werd door Erwin Van den Daele getrapt, als de Bekerwinst al een feit was en het speelveld bestormd door de supporters van Club. Maar de penalty moest nog getrapt worden door referee Fred Delcourt, want het reglement was het reglement! De ongeconcentreede Erwin Van den Daele trapte dan naast. 

Koninklijke Beerschot Voetbal en Atletiek Vereniging

Ging van start in het seizoen 1968-1969 met de ambitie om onder leiding van Voorzitter François Stoop terug met het glorieuze verleden aan te knopen. Dat lukte niet, ondanks het binnenhalen van een toptransfer als Lothar Emmerich en het ontdekken van het fenomeen Juan Lozano. Desalniettemin werd in het seizoen 1970-1971 (met Lothar Emmerich) tegen K. Sint-Truidense V.V. (2 - 1) ... en in 1978-1979 (met Juan Lozano) tegen Club Brugge KV (1 - 0) de Beker van België gewonnen. Minder moment was de degradatie in 1980-1981. Men eindigde dan wel als vijftiende en was dus sportief gered, maar na een opmerking van K. Beringen F.C., sportief degradant, op de Algemene Vergadering van de K.B.V.B. eind juni 1981 -na een hint van een journalist-, werd een onderzoek ingesteld en werd uiteindelijk K. Beerschot V.A.V. gestraft na een zeer lange procedureslag in de schoot van de K.B.V.B. zélf. De Controle commissie sprak tweemaal 'Beerschot' vrij, in beroep kreeg 'Beringen' tweemaal gelijk. Uiteindelijk hakte het Uitvoerend Comité van de K.B.V.B. de knoop door, wellicht om een voorbeeld te stellen! De “wedstrijd affiches” voor de eerste afdeling waren toen al gedrukt ... “wij” hebben ze daarna neergekieperd in het portaal van de zetel van de betrokken krant. 

K. Beerschot V.A.V. werd gestraft met een degradatie (i.p.v. K. Beringen F.C.) naar de tweede nationale afdeling op basis van vermoedens van een mogelijke poging tot omkoperij! In die tweede afdeling, seizoen 1981-1982, leek de titel voor het grijpen maar op de laatste speeldag van de competitie, op zondag 25 april 1982 kwam R. F.C. Seraing op het Kiel winnen (0 - 1) en werd kampioen. Na een knappe eindronde met een 11 op 12 klommen de “Mannekens” ook terug naar de eerste nationale afdeling.

Daaruit verdween men, sportief, op het einde van het seizoen 1990-1991 als allerlaatste. Na een klacht van K.S.K. Tongeren werd de club gestraft met een bijkomende degradatie wegens niet reglementaire overdracht van patrimonium. K. Beerschot V.A.V. naar de derde nationale afdeling, K.S.K. Tongeren bleef in de tweede klasse. Er volgde ook een naams-aanpassing.

Koninklijke Beerschot Voetbal en Atletiek Club

Als K. Beerschot V.A.C. (Koninklijke titel is verbonden aan het stamboeknummer 13) werd men kampioen in de derde afdeling 'B', seizoen 1991-1992 en promoveerde men terug naar de tweede nationale afdeling. Daarin werd viermaal na elkaar de eindronde gespeeld. In dat eerste seizoen (1992-1993) kaapte ... R.F.C. Seraing de titel weg voor de neus van de Antwerpenaars, zonder één enkele verlies partij! “Beerschot” zelf ging de eindronde in met K.V. Oostende, K.S.C. Eendracht Aalst en K.S.K. Tongeren. De Mannekens eindigden als derde, de club van de Stad aan Zee promoveerde naar de eerste nationale afdeling. Een jaar later, 1993-1994, dwong K. Beerschot V.A.C. een nieuw plaatsje af in de lucratieve eind-ronde, via een vijfde plaats die eerst op de laatste speeldag een feit werd na een 2 - 1 over-winning tegen K.M.S.K. Deinze. In de eindronde eindigde men laatste met slechts 2 punten ; eentje op de 1ste speeldag tegen K.S.C. Lokeren (0 - 0) en eentje op de laatste bij R. Excelsior Moeskroen (1 - 1), waardoor K.S.C. Eendracht Aalst promoveerde en niet de Hurlu's.

In 1994-1995 leek men opnieuw op de titel en de promotie af te stevenen, maar K.S.V. Waregem haalde het eindelijk, voor de Mannekens. In de eindronde eindigde men opnieuw op een laatste plaats. K.R.C. Harelbeke was de verrassende winnaar en promovendus, voor K.R.C. Genk en R. Excelsior Moeskroen. De laatste eindronde werd in 1995-1996 afgewerkt. Die werd via een zesde plaats behaalt, er waren twee rechtstreekse promovendi door het verdwijnen van R.F.C. Seraing. Men deed nu mee tot op de laatste speeldag voor de promotie, maar R. Excelsior Mouscron ging met de eer lopen, K. Beerschot V.A.C. eindigde tweede, K.V. Oostende derde en K.V. Kortrijk vierde. Twee speeldagen voor het einde stonden de Kerels, met de Gebroeders Mpenza die al voor Excelsior Moeskroen hadden getekend,, nog aan de leiding maar ze verloren hun twee laatste matchen op Beerschot (1 - 0) en in het Guldensporen stadion tegen Moeskroen (1 - 2).

Voor het seizoen 1996-1997 had Voorzitter Paul Nagels diep in zijn geldbeugel getast om een kampioenen-ploeg samen te stellen. Halfweg de competitie wierp hij echter de handdoek en men kon ternauwernood aan de degradatie ontsnappen met een veertiende plaats. Een seizoen later (1997-1998) leek het er lang op dat men niet aan de competitie zou beginnen. Men zat ook al onder “curatele”, maar met een jonge ploeg begon men er wél aan. De achttiende plaats met slechts veertien punten betekende de degradatie naar de derde nationale afdeling. Men werd ingedeeld in reeks 'B', die we toch even gaan meegeven want het laatste seizoen van het bestaan van het stamboeknummer 13.

De provincie Brabant leverde de kampioen (K.V.K. Tienen) en in totaal 3 clubs ... K. T.H. Diest (41), K.V.K. Tienen (132) en K.V.O. Aarschot (441). De provincies West- en Oost-Vlaanderen waren ondergebracht in reeks 'A', net als de clubs uit Henegouwen. Het ging dus de Oostelijke en de Zuid-Oostelijke kant op. De provincie Antwerpen telde 5 vertegen-woordigers ... K. Beerschot V.A.C. (13), K.R.C. Mechelen (24), K.F.C. Schoten S.K. (956), K. Hoogstraten V.V. (2366) en K.F.C. Rita Berlaar (2693) ; men diende 3 maal naar de provincie Limburg te reizen ... K. S.K. Tongeren (54), K. Heusden S.K. (2614) en K.S.K. Kermt (3245). Aan de andere kant van de taalgrens had men de provincie Namen met 1 club ... U.R. Namur (156) ; de provincie Luik had 3 clubs ... R.C.S. Verviétois (8), K. Sprimont Sport (260) en Kgl. A.S. Eupen (4276) ; de provincie Luxemburg had 1 vertegenwoordiger ... R. Excelsior Virton (200). Zestien clubs in totaal. K. Beerschot V.A.C. pakte slechts zestien punten op dertig wedstrijden, voor vier overwinningen ... at home R. Sprimont Sport (1 - 0) en K.V.O. Aarschot (3 - 0) en away K.V.O. Aarschot (0 - 1) en K.R.C. Mechelen (0 - 1). Er waren ook vier gelijke spelen en 22 nederlagen. Er werd slechts 18x gescoord terwijl men er 61 binnen kreeg.

De laatste wedstrijd van K. Beerschot V.A.C. werd in het Stedelijk Olympisch stadion afgehaspeld ... voor 5.000 toeschouwers. Die namen afscheid van “hun” club in een thuiswedstrijd tegen K.F.C. Rita Berlaar ... dat met 1 - 2 won en via de “barrages” naar bevordering degradeerde om een jaar later in vereffening te gaan, waarbij het stamboek-nummer 2693 geschrapt werd. Dat stond het stamboeknummer 13 ook te wachten, want eerder dat jaar 1999 was het project “K.F.C. Germinal Beerschot Antwerpen” gelanceerd, waar we hierna even kort op terugkomen. In alle geval werd er op de 13de minuut van de wedstrijd tegen Rita Berlaar één minuut stilte in acht genomen, nadat er 13 supporters hand-in-hand het speelveld hadden betreden. Wij waren daar één van. Alles was vooraf afgesproken met de orde diensten en wij hadden de eer de selectie te maken!

Uiteindelijk blies K. Beerschot V.A.C. zijn laatste adem uit op zaterdag 12 juni 1999 als het stamboeknummer “13” door de K.B.V.B. werd geschrapt. Men kan zich de vraag stellen of men er, destijds, niet beter aan had gedaan om verder te doen ... door in vereffening te gaan en in de provinciale reeksen voort te doen met het stamboeknummer 13? Dit dat als men ziet wat de impact van de naam “Beerschot” wel heeft teweeg gebracht. Uiteraard was de hernieuwing van het stadion er dan niet gekomen. Het grootste deel van de supporters ging in 1999 op in het project Koninklijke Football Club Germinal Beerschot Antwerpen.

Het stamboeknummer 13 was 81 seizoenen actief op het hoogste niveau van ons nationaal voetbal, in de Eerste/Ere nationale afdeling. Wat het aantal behaalde punten betreft (allemaal aan 2 punten per gewonnen wedstrijd) staat men met 2446 punten nog steeds op een vijfde plaats met méér dan 100 punten voorsprong op K.A.A. Gent. Er werden 2275 wedstrijden gespeeld ... voor 968 overwinningen, 797 verlies wedstrijden en 510 draws. De goal-average bedraagt 4182 - 3535. Er werden zeven kampioenstitels behaald, men werd ook zeven maal vice-kampioen ... won 2x maal de Beker van België en was éénmaal verliezend finalist. Men was zeven seizoenen actief in de tweede nationale afdeling, waarbij één eindronde werd gewonnen. Tweemaal trad men aan in derde nationale afdeling, waarin één titel veroverd werd. Eénmaal kwam men uit op het provinciale niveau (1906-1907), met winst in de nationale eindronde. Er waren ook vijf degradaties, waarvan vier op sportief niveau. 

Koninklijke Football Club Germinal Beerschot Antwerpen

Daar gaan we niet uitgebreid op in en heeft bovendien toch ook nog weinig of niets te maken met de huidige club ... op de naam “Beerschot” nà, uiteraard. Toch nog eens meegeven dat er absoluut geen sprake is geweest van een “fusie” noch zelfs van een “opslorping”. K.F.C. Germinal Ekeren paste gewoonweg de naam aan, verhuisde van het Veltwijck stadion naar het Kiel ... dat allemaal onder het stamboeknummer 3530. Aan het project gingen ettelijke maanden onderhandelingen aan vooraf. Uiteindelijk werd alles ondertekend. De voorstelling had op overweldigende wijze plaats in het Kasteel van Brasschaat op donderdag 21 januari 1999. De champagne vloeide rijkelijk en “le tout Anvers” was aanwezig.

Voorzitter Jos Verhaegen stelde dat de trein die hij mee had helpen op de rails zetten zou voortrazen! Maar had men het niet te megalomaan voorgesteld, met een véél te uitgebreid organigram? Uiteindelijk donderde de trein van de sporen op 30 juni 2011. Nooit kon men voor de titel meedoen, de hoogste plaats die behaald was een vijfde op het einde van het seizoen 2007-2008 en één trofee werd in de wacht gesleept ... in 2005 de Beker van België tegen kampioen Club Brugge K.V. (2 - 1). In die twaalf seizoenen kon ook een samenwerking met het grote F.C. Ajax Amsterdam niet baten en uiteindelijk verkocht de “groep Verhaegen” het stamboeknummer 3530 aan Patrick Vanoppen ... maar dat werd helemààl “noppens”!

K. Beerschot Antwerpen Club

Het eerste wat Patrick Vanoppen deed was de clubnaam aanpassen ... tot K. Beerschot A.C.. Hij dacht daarmee de nostalgie terug te halen. Paste ook het wapenschild terug aan, door de drie eikels er terug in te plaatsen ... die men er met G.B.A. had uitgehaald en waar tijdens de presentatie ervan Carl Huybrechts de spot mee dreef.

Hij verwees naar de gekende belediging. Ook de spreuk “Ten Quod Bene” werd teruggehaald. Of dat allemaal wel verstandig was laten we in het midden ... laat het nostalgisch verleden gewoon rusten! In alle geval ging het niet “bene”, integendeel ... na een tiende plaats in het eerste seizoen (2011-2012) volgde een vijftiende een jaar later met het gekende en reeds vermelde gevolg in de “barrages” met Cercle Brugge K.SV. Patrick Vanoppen gaf de pijp aan maarten en de supporters moesten op bedevaart naar de Sint-Bavo kerk in Wilrijk, met het uiteindelijke gekende succes. Ook al omdat de bewindslieden van K.F.C.O. Wilrijk er het hoofd bijhouden. Laat dat zo blijven, want een eventuele naamswijziging ... men kan nooit weten ... zou een aanfluiting zijn van de moraliteit! Desalniettemin, en op basis van wat er allemaal sinds 1999 gebeurd is, kunnen de gekende song “Mia” van de betreurde Luc De Vos (Gorki) aanhalen en het refrein ...

“ Sterren komen, Sterren gaan ... alleen BEERSCHOT blijft bestaan ” !

 

Marcel Dingemans